คำฟ้องและคำให้การ
ล.กับ ว.จำเลยหลาน ซ.ได้ลักลอบพากันหนี ซ.ไป แล้วล่อลวงเอาเด็กหญิง ท. บุตรี ซ.อายุ ๑๓ ปีเศษไปด้วย อุบายที่ใช้ล่อลวงนั้นว่าจะพาไปดูลิเกแลภาพยนต์ แล้วก็พาไปฝากไว้ที่บ้านผู้มีชื่อ น้องชาย ล.มาพบเข้าเลยได้เสียกับเด็กหญิง ท. ทั้งนี้ไม่ปรากฎว่าได้มีการนัดหมายกันอย่างไร
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีไม่มีทางที่จะสันนิษฐานว่า จำเลยพาเด็กหญิง ท.มาเพื่อการอนาจารฤาเพื่อหากำไร กล่าวได้แต่เพียงว่า การที่เด็กหญิงท.ไปกับจำเลยนั้น ไม่ใช่โดยความเต็มใจอันบริสุทธิ์ จำเลยควรมีผิดตามมาตรา ๒๗๔ จำเลย ๒ คนทำผิดในคดีเดียวกัน แม้จำเลยจะฎีกาขึ้นมาแต่คนเดียวก็ดี ถ้าศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยควรมีโทษเบากว่าที่ศาลล่างได้กำหนดมาแล้ว ศาลฎีกาแก้ไขลดโทษจำเลยที่มิได้ฎีกาขึ้นมานั้นได้ด้วย
