คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1845/2533นายสำรอง สิทธิแพทย์โจทก์นายเฉลิมชัย ขันชะรี กับพวกจำเลยนายสำรอง สิทธิแพทย์ โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 220, ม. 224ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นคือยกฟ้องโจทก์ ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา(ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 มาตรา 13 ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499มาตรา 4 จึงไม่รับโจทก์เห็นว่า ฎีกาของโจทก์เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายแม้ว่าจะมีกฎหมายใหม่ออกมาว่าต้องห้ามฎีกาก็ตาม แต่คดีนี้ได้เกิดขึ้นก่อนที่กฎหมายใหม่จะออกมา หาใช่คดีเกิดขึ้นใหม่ไม่ จึงน่าจะฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายได้ โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปด้วยหมายเหตุ
จำเลยทั้งสองได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 23)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 326,83 ศาลชั้นต้นตรวจฟ้องแล้ว เห็นว่าข้อความที่โจทก์ฟ้องเป็นการที่จำเลยที่ 1 เบิกความอันเปิดเผยในศาลจำเลยทั้งสองจึงไม่มีความผิดฐานหมิ่นประมาท พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 19)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 20)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17)พ.ศ. 2532 มาตรา 2 ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดสามสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป ซึ่งได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 8 กันยายน 2532 และมาตรา 220แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ซึ่งแก้ไขโดยมาตรา 13แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวบัญญัติว่า
"ห้ามมิให้คู่ความฎีกาในคดีที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์" จึงต้องแปลว่าฎีกาไม่ได้ไม่ว่าข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริง แม้คดีนี้จะเกิดก่อนมีการแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายแต่คู่ความจะฎีกาได้หรือไม่เพียงใด ต้องพิเคราะห์ตามกฎหมายที่ใช้อยู่ขณะยื่นฎีกา เมื่อโจทก์ฎีกาภายหลังที่มีการแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายแล้ว ก็ต้องใช้กฎหมายที่แก้ไขใหม่บังคับที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ชอบแล้ว จึงให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของโจทก์
