คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นบุคคลสัญชาติญวน ได้นำข้อความที่จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นความเท็จแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ทะเบียนราษฎร์โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่เจ้าพนักงานการทะเบียนราษฎร์ว่า จำเลยเป็นบุคคลสัญชาติไทย ชื่อนางนิดดาเป็นบุตรของนายเหลา เพื่อให้เจ้าหน้าที่ทะเบียนราษฎร์ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่จดแจ้งข้อความอันเป็นเท็จดังกล่าวลงในทะเบียนบ้านซึ่งมีนายเหลาเป็นเจ้าบ้านอันเป็นเอกสารราชการ ความจริงจำเลยเป็นบุคคลสัญชาติญวน ชื่อนางฝู่เป็นบุตรนายฟองบุคคลสัญชาติญวน โดยจำเลยมีวัตถุประสงค์ที่จะใช้ทะเบียนบ้านดังกล่าวเป็นหลักฐานในการออกบัตรประจำตัวประชาชนของจำเลย เจ้าหน้าที่ทะเบียนราษฎร์หลงเชื่อจึงได้จดแจ้งชื่อจำเลยลงในทะเบียนบ้านนั้น
หลังจากนั้นจำเลยได้อ้างทะเบียนบ้านดังกล่าวเป็นหลักฐานต่ออำเภอเพื่อขอมีบัตรประจำตัวประชาชน เจ้าพนักงานอำเภอหลงเชื่อจึงได้ออกบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่จำเลยไป ซึ่งจำเลยได้ใช้ทะเบียนบ้านและบัตรประจำตัวประชาชนที่ทำนั้นแก่บุคคลทั่ว ๆ ไปตลอดมา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137, 267,268, 91 พระราชบัญญัติบัตรประจำตัวประชาชน พ.ศ. 2505 มาตรา 17จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 267, 268 ลงโทษจำเลยตามมาตรา 268 วรรคสองประกอบด้วย มาตรา 267จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า ข้อเท็จจริงไม่พอฟังว่าจำเลยเป็นบุคคลเดียวกับนางฝู่บุคคลสัญชาติญวน แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า
ความมุ่งหมายที่โจทก์นำคดีมาฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยก็คือโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยเป็นบุคคลสัญชาติญวนชื่อนางฝู่บังอาจแจ้งความเท็จต่อเจ้าหน้าที่ทะเบียนราษฎร์อำเภอประทายจังหวัดนครราชสีมา โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่เจ้าพนักงานว่าจำเลยเป็นบุคคลสัญชาติไทย จนในที่สุดจำเลยได้รับบัตรประจำตัวประชาชนเลขที่ 2 น.ม. 10 - 058243 ลงวันที่ 12 มีนาคม 2519 ดังนั้น เมื่อข้อเท็จจริงไม่พอฟังว่าจำเลยเป็นบุคคลสัญชาติญวนดังฟ้องก็ลงโทษจำเลยไม่ได้พิพากษายืน
