คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2514/2533นางฉวีวรรณ จีนาพันธ์โจทก์นายวัลลภ สว่างเวช กับพวกจำเลยนายวัลลภ สว่างเวช จำเลยที่ 1ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218ความว่า จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า รับเป็นฎีกาข้อกฎหมายเฉพาะข้อ 2.2 และข้อ 2.3 ส่วนฎีกาตามข้อ 2.1 เป็นการฎีกาข้อเท็จจริงต้องห้ามฎีกาจึงไม่รับฎีกา ข้อ 2.1จำเลยที่ 1 เห็นว่า ฎีกาข้อ 2.1 ของจำเลยเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายหรือไม่ โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาข้อ 2.1 ไว้พิจารณาหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 107)
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว ให้ประทับฟ้องเฉพาะ จำเลยที่ 1ไว้พิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 จำคุก 1 ปีศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาบางข้อดังกล่าว (อันดับ 102)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 105)คำสั่งพิเคราะห์คำฟ้องฎีกาข้อ 2.1 ของจำเลยที่ 1 แล้ว จำเลยที่ 1ฎีกาว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหายเพราะจำเลยที่ 1 ไม่ได้ยืมเงินจากโจทก์เป็นการโต้เถียงว่าจำเลยที่ 1 ยืมเงินจากโจทก์หรือไม่ เป็นปัญหาข้อเท็จจริงฎีกาข้อนี้ของจำเลยที่ 1 จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาข้อ 2.1 ของจำเลยที่ 1 ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง
