คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 89/2537นายวีระพันธ์ หิรัญไพศาลโจทก์บริษัทมัลติเพอร์โพส เทรดดิ้ง จำกัดจำเลยนายสุมนต์ ธารดำรงค์ ทนายโจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน มาตรา 54ไม่รับอุทธรณ์โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ข้อ 1. ที่ว่า จำเลยไม่มีสิทธิตามกฎหมายที่จะยกข้อต่อสู้ใด ๆ มากล่าวอ้างเพื่อที่จะไม่จ่ายเงินโบนัสประจำปี พ.ศ. 2534 ให้แก่โจทก์และอุทธรณ์ข้อ 2. ที่ว่า การที่ศาลแรงงานกลางหยิบยกเอาข้อเท็จจริงที่จำเลยนำสืบโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมายขึ้นมาวินิจฉัยจึงเป็นการ ไม่ชอบต่อกฎหมาย เป็นปัญหาข้อกฎหมายทั้งสิ้น โปรดมีคำสั่งรับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้ด้วยหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 60)โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน ให้แก่โจทก์ 259,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ เจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 55)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 56)คำสั่งโจทก์อุทธรณ์ข้อ 1. ว่า ตามเอกสารหมาย จ.3 แจ้งการย้าย โจทก์นั้นโจทก์จะได้รับสิทธิประโยชน์ในการทำงานเหมือนเดิม สิทธิประโยชน์ในการทำงานของโจทก์ที่ได้รับจากจำเลย เป็น ข้อตกลงของการจ้างทั้งสองฝ่ายต้องปฏิบัติ หาใช่โดยจำเลย กำหนดเงื่อนไขการรับสิทธิประโยชน์เพียงฝ่ายเดียวไม่ จำเลย ไม่มีสิทธิไม่จ่ายโบนัสงวดสุดท้าย ในข้อนี้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์จะได้รับโบนัสงวดสุดท้ายตามระบบ ไอ.อาร์.เอส.หรือไม่ ต้องเป็นไปตามเงื่อนไข คือสามารถขายสินค้าและทำกำไร เข้าเป้าตามที่จำเลยกำหนด และมีความสามารถในการบริหาร ไม่ก่อปัญหาแก่บริษัท แต่ปี 2534 โจทก์ขายสินค้าไม่เข้าเป้า
ทำให้จำเลยขาดทุนหลายแสนบาทถือได้ว่าโจทก์ไม่สามารถบริหารงาน ให้ลุล่วงไปด้วย อุทธรณ์ของโจทก์ข้อนี้เป็นการโต้แย้งดุลพินิจ ในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง เป็นอุทธรณ์ในปัญหา ข้อเท็จจริง ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ข้อ 2. ว่าจำเลยอ้าง เอกสารหมาย ล.4 แต่เป็นเอกสารที่ฝ่าฝืนกฎหมายคือเป็นสำเนา ภาพถ่ายมิใช่ต้นฉบับ ทั้งข้อความเป็นภาษาต่างประเทศ จำเลย มิได้แปลเป็นภาษาไทยยื่นต่อศาลจำเลยอ้างเอกสารดังกล่าว เป็นหลักต่อสู้คดีว่าโจทก์ขายสินค้าขาดทุนซึ่งรับฟังไม่ได้ ที่ศาลแรงงานกลางยกข้อเท็จจริงดังกล่าวมาวินิจฉัยจึงไม่ชอบ ปรากฏว่าในข้อนี้ศาลแรงงานกลางไม่ได้หยิบเอกสารหมาย ล.4 ดังที่ โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์ขึ้นมาเป็นเหตุผลรับฟังว่าโจทก์ ขายสินค้าขาดทุนเลย โจทก์กล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ เพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมาย เป็นอุทธรณ์ในปัญหา ข้อเท็จจริง อุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสองข้อ ต้องห้าม ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 54 ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ชอบแล้วให้ยกคำร้อง
