คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2521/2537ธนาคารกรุงเทพ จำกัดโจทก์นางอังสนา เลิศวงศ์พาณิชย์หรือเลิศฤทธิ์ศิริกุล กับพวกจำเลยนางอังสนา เลิศวงศ์พาณิชย์ ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนายศราวุฒิ เลิศวงศ์พาณิชย์ ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 234, ม. 236ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกาคำสั่ง ศาลชั้นต้นสั่งว่าศาลอุทธรณ์ภาค 1 มีคำสั่งยืนตามคำปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์ของ ศาลชั้นต้น คำสั่งนี้เป็นที่สุด จึงไม่รับฎีกาคำสั่งของจำเลยทั้งสอง คืนค่าขึ้นศาลให้จำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองเห็นว่า สาระสำคัญของฎีกาคำสั่งของจำเลยทั้งสองเป็นข้อโต้เถียงที่ว่า ที่ดินที่ใช้ปลูกโกดัง สำหรับเก็บสินค้าและผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการเกษตรนั้น เป็นทรัพย์สินที่จำเลยทั้งสองได้ใช้ในการประกอบกสิกรรมหรือ พาณิชยกรรม ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 307หรือไม่ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 136 แผ่นที่ 2)คดีสืบเนื่องจากเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ประกาศ ขายทอดตลาดทรัพย์ของจำเลยทั้งสอง เพื่อนำเงินมาชำระให้โจทก์ ตามคำพิพากษาตามยอม จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอให้งดการบังคับคดี ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง
จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกา พิพากษายืน จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอจัดการทรัพย์ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 307 ศาลชั้นต้น ไต่สวนคำร้องแล้วมีคำสั่งว่า พิเคราะห์จากคำร้องและคำเบิกความ แล้วเห็นว่า จำเลยใช้ที่ดินที่ถูกยึดเป็นที่อยู่อาศัยเท่านั้น กรณีจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 307 ให้ยกคำร้อง จำเลยทั้งสองอุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการ วินิจฉัย จึงไม่รับอุทธรณ์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1มีคำสั่งว่า
พิเคราะห์แล้ว จำเลยนำสืบว่า ที่ดินแปลงที่ ถูกบังคับคดีจำเลยใช้เป็นที่อยู่อาศัยเท่านั้น แม้ข้อเท็จจริง จะปรากฏว่า จำเลยใช้บางส่วนเป็นโกดังเก็บผลิตผลทางเกษตรของจำเลยก็ตาม ก็ไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่ศาลจะสั่งให้จัดการตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 307 ได้เช่นเดิมศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้องจำเลยทั้งสองฎีกาคำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 126)จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 128)คำสั่งคำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 1 ที่ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยทั้งสองชอบแล้ว ให้ยกคำร้องค่าคำร้องเป็นพับ
