คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้วิวาทชกต่อยกับนายลี้เลี่ยวซิน ๆ มีบาดแผลตามรายงานชัณสูตร์บาดแผล โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๕๔ ๓๓๘
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า บาดแผลของนายลี้เอี่ยวชินตามคำชัณสุตร์ทีโจทก์ส่งศาล เป็นแผลเพียงอักเสบซ้ำเขียว ยังไม่ถึงลักษณบาดเจ็บตามกฎหมายความผิดของจำเลยไม่เข้ามาตรา ๒๕๔ และ ๓๓๘ และเรื่องนี้เจ้าพนักงานเปรียบเทียบ จำเลยเสียค่าปรับไปแล้ว โจทก์ไม่มีอำนาจนำคดีมาฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าบาดแผลตามคำชัณสูตร์เพียงแต่อักเสบซ้ำเขียวเท่านั้น โจทก์กล่าว่าถึงบาดเจ็บ จึงเป็น หน้าที่โจทก์จะต้องสืบให้สม แต่โจทก์ไม่มีพะยานมาสืบซึ่งฟังไม่ได้ว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บจึงพิพากษา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำชัณสูตร์ฐานแผลปรากฏแต่เพียงว่าอักเสบซ้ำเขียวเท่านั้น ที่ศาลล่างทั้ง ๒ วินิจฉัยบาดแผลไม่ถึงบาดเจ็บตามกฎหมายชอบแล้ว และที่โจทก์กล่าวว่า ปรากฏแผลกว้างยาวและลึกอย่างละ ๑ เซ็นติเมตร์ ฐานแผลอักเสบซ้ำปกติชนย่อมรู้ได้ว่าแผลลึกขนาดเดียวกันนี้โลหิตต้องออกเพื่อแสดงว่าเป็นแผลถึงบาดเจ็บนั้น เห็นว่าปกติชนย่อมไม่รู้ดังโจทก์เสมอไป จะวินิจฉัยว่าถึงบาดเจ็บหาได้ไม่
Result
จึงพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์
