Supreme Court Judgment, B.E. 2532 (ref. 60057)

คำฟ้องและคำให้การ

ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2365/2532นางเซียะฮวย ฝักใฝ่ขวัญโจทก์นายเพ็ง ศรีอ่อนหล้าจำเลยนายเพ็ง ศรีอ่อนหล้า จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 234, ม. 248, ม. 249ความว่า

ศาลฎีกาวินิจฉัย

จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลออกจากอสังหาริมทรัพย์ จำเลยมิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ มิได้ยกข้อโต้เถียงในเรื่องแปลความหมายแห่งข้อความในสัญญาที่ก่อให้เกิดสิทธิอยู่บนอสังหาริมทรัพย์และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จึงไม่รับจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยจากศาลสูง จึงมีเหตุสมควรฎีกาอย่างยิ่ง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 44)ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากอาคารพิพาทตามฟ้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 200 บาท

นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจากอาคารดังกล่าวศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 37)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 42)คำสั่งปัญหาว่าโจทก์ไม่ใช่เจ้าของอาคารพิพาท จะมีอำนาจฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมาย แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองว่าจำเลยได้เข้าอยู่ในอาคารพิพาทโดยอาศัยสิทธิของโจทก์ ข้อกฎหมายที่จำเลยฎีกาจึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย และข้อที่ฎีกาว่าการบอกกล่าวไม่ชอบ ปัญหานี้มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ