Supreme Court Judgment No. 605/2506

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 46 แห่งพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2484 เทศบัญญัติเมืองยะลาได้ตราเทศบัญญัติเรื่องการจัดตั้งตลาดเอกชน พ.ศ. 2485 ไว้ตามสำเนาท้ายฟ้อง จำเลยเป็นเจ้าของและเคยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ตั้งตลาดเอกชนชื่อ "ตลาดรัฐกิจ"ใบอนุญาตครั้งสุดท้ายสิ้นอายุเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2503 ในปี พ.ศ. 2504 จำเลยได้ยื่นคำร้องขอรับใบอนุญาตตั้งตลาดเอกชนต่อนายกเทศมนตรีเมืองยะลาซึ่งเป็นเจ้าพนักงานท้องถิ่นแล้ว แต่เนื่องจากการตั้งตลาดของจำเลยมิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามเทศบัญญัติดังกล่าว นายกเทศมนตรีสั่งให้แก้ไขจำเลยก็ไม่ปฏิบัติตาม เจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมิได้ออกใบอนุญาตให้แล้วระหว่าง 1 มกราคม

ถึง 13 สิงหาคม 2504 จำเลยยังคงตั้งตลาดตามเดิมโดยมิได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น เป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2484มาตรา 45, 46, 77 เทศบัญญัติของเทศบาลเมืองยะลาเรื่องจัดตั้งตลาดเอกชน พ.ศ. 2485 ข้อ 5, 35 และให้ห้ามจำเลยใช้สถานที่นั้นเป็นตลาดต่อไปจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า ตามเทศบัญญัติท้ายฟ้องข้อ 2 มีว่า ให้ใช้เทศบัญญัติเรื่องการจัดตั้งตลาดเอกชนของเทศบาลเมืองยะลา พ.ศ. 2485 ตั้งแต่เมื่อได้ประกาศไว้โดยเปิดเผยที่สำนักงานเทศบาลแล้ว 7 วันแต่ตามฟ้องไม่ปรากฏความว่าได้มีการประกาศเทศบัญญัตินั้นไว้โดยเปิดเผยที่สำนักงานเทศบาลแล้ว 7 วัน จำเลยจึงไม่ควรมีความผิดพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีมีปัญหาว่าฟ้องโจทก์จะชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 158(5) หรือไม่ และเห็นว่าการบรรยายฟ้องนี้สมบูรณ์แล้ว เพราะข้อความดังกล่าวในเทศบัญญัตินี้เป็นเพียงการกำหนดวิธีการให้พนักงานเจ้าหน้าที่กระทำในการประกาศให้ทราบถึงเทศบัญญัตินี้เท่านั้น ไม่ใช่บทบังคับอันเป็นองค์ประกอบความผิดเท่าที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องเป็นรายละเอียดพอที่จำเลยจะเข้าใจข้อหาได้ดีและชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้ว และตามพฤติการณ์แห่งคดีก็แสดงว่าจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเทศบัญญัตินี้ได้ประกาศใช้บังคับแล้ว ทั้งจำเลยก็ไม่ได้ยกประเด็นขึ้นต่อสู้เลยว่าเทศบัญญัตินี้ไม่มีผลบังคับเพราะยังไม่ได้ประกาศโดยเปิดเผย ณ สำนักงานเทศบาลแล้ว 7 วัน ฉะนั้น จึงฟังลงโทษจำเลยได้