คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องมาจากศาลพิพากษาให้จำเลยและจำเลยร่วมร่วมกันใช้หรือคืนเงินค่าเช่าจำนวนหนึ่งแก่โจทก์ โจทก์ขอให้ศาลชั้นต้นบังคับคดีและขอรับเงินที่จำเลยร่วมนำมาวางต่อเจ้าพนักงานบังคับคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จ่ายเงินให้โจทก์รับไปได้ เจ้าพนักงานบังคับคดีแจ้งว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัท ป. ในคดีล้มละลายอีกคดีหนึ่งได้ขออายัดเงินทั้งหมดไว้
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยร่วมหรือเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ซึ่งถูกผูกมัดตามคำพิพากษาในฐานะเป็นคู่ความในคดีนี้ไม่มีสิทธิอายัดเงินจำนวนนี้ ให้เจ้าพนักงานบังคับคดีจ่ายเงินแก่โจทก์เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาว่า เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์อายัดเงินในคดีนี้ในฐานะเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัท ป. ในคดีล้มละลาย มิใช่ในฐานะจำเลยร่วม และโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติล้มละลายและตามมติของที่ประชุมเจ้าหนี้ ทั้งโจทก์ชอบที่จะไปร้องขอให้ศาลในคดีล้มละลายเพิกถอนคำสั่งอายัดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 146ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยร่วมที่ศาลเรียกเข้ามาในคดีนี้คือ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัท
ป. ในคดีล้มละลายนั่นเองจึงเป็นบุคคลคนเดียวกันเงินที่มีการร้องขออายัดนี้ศาลได้มีคำพิพากษาถึงที่สุดแล้วว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ซึ่งเป็นจำเลยร่วมไม่มีสิทธิเรียกให้จำเลยชำระต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ จำเลยร่วมต้องคืนเงินค่าเช่าที่เรียกไว้โดยไม่มีสิทธิแก่โจทก์ ดังนั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัท ป. ไม่ว่าในฐานะใดย่อมไม่มีสิทธิที่จะอายัดเงินค่าเช่าดังกล่าวได้ และมติที่ประชุมเจ้าหนี้ในคดีล้มละลายดังกล่าวก็ไม่มีผลให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจที่จะอายัดเงินจำนวนดังกล่าวได้ กรณีนี้เป็นเรื่องศาลชั้นต้นยืนยันให้เจ้าพนักงานบังคับคดีจ่ายเงินค่าเช่าให้โจทก์รับไป คือไม่อายัดให้ตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัท ป.ได้อายัดไว้ต่อเจ้าพนักงานบังคับคดี จึงไม่ใช่กรณีที่โจทก์จะต้องไปขอเพิกถอนคำสั่งอายัดของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัท ป. ในคดีล้มละลาย ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 146พิพากษายืน
