คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งแจ้งให้นำส่งภาษีเงินได้นิติบุคคลของจำเลยที่ ๑ และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔
จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการ ศาลภาษีอากรกลางนัดสืบพยานโจทก์วันที่ ๑๔ สิงหาคม ๒๕๒๙ เวลา ๙ นาฬิกา ถึงวันนัด ศาลภาษีอากรกลางได้ขอโจทก์อยู่จนถึงเวลา ๙.๓๕ นาฬิกา โจทก์และพยานโจทก์ไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องหรือขอเลื่อนคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลภาษีอากรกลางจึงมีคำสั่งว่า โจทก์ขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดี โจทก์ยื่นคำร้องในวันเดียวกันนั้นเวลา ๑๔.๑๕ นาฬิกา อ้างว่าเข้าใจเวลานัดผิดไป โจทก์มิได้จงใจ ขาดนัดขอให้พิจารณาใหม่ ศาลภาษีอากรกลางเห็นว่า โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะขอให้พิจารณาใหม่ จึงสั่งยกคำร้องโจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ ๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๙ อ้างว่าโจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณา ศาลเข้าใจผิดว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๗ แล้วดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป
ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งว่า ไม่มีเหตุจะทำการไต่สวนหรือเพิกถอนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๗ ได้ ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว การที่โจทก์อุทธรณ์ว่าศาลภาษีอากรกลางสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณานั้นเป็นเพราะศาลภาษีอากรกลางเข้าใจผิดว่าเป็น การขาดนัดโดยจงใจ จึงเป็นการพิจารณาที่ผิดระเบียบสมควรที่จะไต่สวนคำร้องของโจทก์และมีคำสั่งเพิกถอนเสีย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าศาลภาษีอากรกลางหาได้เข้าใจผิดอย่างใดไม่ กล่าวคือ การที่ศาลมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณานั้น ก็เพราะว่าโจทก์ได้ทราบนัดแล้วไม่มาศาลในวันเวลานัดสืบพยานโจทก์ โดยมิได้ร้องขอเลื่อนคดีหรือแจ้งเหตุขัดข้องให้ศาลทราบ ไม่ว่าจะเป็นประการใดก็ตาม ถือได้ว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณาตามบทบัญญัติมาตรา ๑๙๗ วรรค ๒ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง เมื่อจำเลยมิได้ขอให้ดำเนินการพิจารณาคดีต่อไป ศาลภาษีอากรกลางย่อมต้องสั่งจำหน่ายคดีนั้นเสียจากสารบบความ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๐๑ ศาลภาษีอากรกลางมิได้ดำเนินกระบวนพิจารณาอย่างใดที่ผิดระเบียบ จึงไม่จำเป็นต้องไต่สวนคำร้องของโจทก์เพราะไม่มีการพิจารณาที่ผิดระเบียบอย่างใดที่จะต้องเพิกถอน คำสั่งของศาลภาษีอากรกลางชอบแล้ว
Result
พิพากษายืน
