คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินแก่โจทก์ 389,651.45 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ กับให้จำเลยและบริวารออกไปจากโรงแรมของโจทก์และห้ามเกี่ยวข้องกับกิจการของโจทก์ทั้งหมด
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 338,625.18 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2549) จนกว่าชำระเสร็จ และให้จำเลยพร้อมบริวารออกไปจากโรงแรมซิกมารีสอร์ทคลับของโจทก์ ห้ามเกี่ยวข้องในกิจการของโจทก์ กับให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความให้ 8,000 บาท
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์ 8,000 บาท แทนโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาแผนกคดีพาณิชย์และเศรษฐกิจวินิจฉัยว่า
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการแรกว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยหรือไม่ เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องโดยยกข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาว่า จำเลยนำพวกและบริวารบุกรุกเข้ามาในโรงแรมของโจทก์ รื้อค้น ปิดล็อกประตูห้องทำงานของพนักงานและสั่งให้พนักงานของโจทก์เปิดห้องเพื่อให้บริวารของจำเลยเข้าพัก สั่งอาหาร เครื่องดื่มแล้วไม่ยอมจ่ายเงิน ทั้งมีการข่มขู่เอาเงินจากพนักงานของโจทก์ไปและแสดงตัวว่าจำเลยเป็นเจ้าของกิจการ เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้จำเลยชดใช้ค่าห้องพัก ค่าอาหารและเรียกเงินที่จำเลยเอาไปจากพนักงานของโจทก์ จะเห็นได้ว่า ตามข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาในคำฟ้องของโจทก์ดังกล่าวแสดงว่า โจทก์ประสงค์จะฟ้องจำเลยให้รับผิดในมูลละเมิดที่ทำให้โจทก์ในฐานะเจ้าของและผู้ครอบครองโรงแรมเสียหาย
หาใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยรับผิดในฐานะผู้ถือหุ้นของบริษัทโจทก์ที่ต้องคำนึงถึงข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาของศาลฎีกาในคดีเดิมที่ว่า จำเลยเป็นผู้ถือหุ้นของโจทก์จำนวน 940 หุ้น จากหุ้นโจทก์ทั้งหมด 1,000 หุ้น ที่ศาลฎีกาพิพากษาให้หุ้นกลับคืนเป็นของจำเลย และต้องพิจารณาถึงอำนาจของผู้ฟ้องคดีว่าต้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียในกิจการโรงแรม หรือเป็นผู้ถือหุ้นตามจำนวนเสียงข้างมาก หรือเป็นกรรมการผู้มีอำนาจของโจทก์ดังข้อฎีกาของจำเลยแต่อย่างใด ประกอบกับหลังศาลฎีกามีคำพิพากษาในคดีดังกล่าวให้หุ้นกลับคืนเป็นของจำเลยแล้วไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่า ได้มีการจดแจ้งการโอนชื่อจำเลยลงในทะเบียนผู้ถือหุ้นแต่อย่างใด เมื่อการฟ้องคดีของโจทก์ได้กระทำโดยนายทรงวิทย์ และนายกิตติ ซึ่งเป็นกรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อผูกพันโจทก์ในขณะยื่นฟ้อง และในการฟ้องคดีบุคคลทั้งสองได้มอบอำนาจให้นางธนาภรณ์ เป็นผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทน ตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 2 ทั้งตามคำฟ้องโจทก์มิได้ประสงค์ให้จำเลยรับผิดในฐานะผู้ถือหุ้นโจทก์ หรือเกี่ยวกับการบริหารกิจการโจทก์ที่ต้องอาศัยผลของคำพิพากษาศาลฎีกาดังข้ออ้างของจำเลยตามที่กล่าว แต่เป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรับผิดในมูลละเมิดที่โจทก์ฐานะเจ้าของและผู้ครอบครองโรงแรมอ้างว่าจำเลยกับพวกกระทำต่อโจทก์โดยผิดกฎหมาย เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหาย
โจทก์จึงเป็นผู้ถูกโต้แย้งสิทธิและมีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้น ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการต่อไปมีว่า การกระทำของจำเลยและบริวารเป็นการละเมิดต่อโจทก์ หรือไม่ เห็นว่า โจทก์ฟ้องโดยมีคำขอบังคับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายจากการที่จำเลยและบริวารกระทำการละเมิดต่อโจทก์ โดยโจทก์นำสืบว่า จำเลยพาพวกซึ่งเป็นบริวารของจำเลยประมาณ 30 คน บุกรุกเข้าไปในโรงแรมของโจทก์ ในสำนักงาน และห้องผู้จัดการและบังคับให้พนักงานมอบกุญแจให้เพื่อนำไปเปิดห้องพัก 12 ห้องให้บริวารของจำเลยพักพร้อมสั่งอาหารและเครื่องดื่ม และยังบังคับให้พนักงานของโจทก์มอบเงินสดให้เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหาย
ส่วนจำเลยหาได้นำสืบหักล้าง หรือปฏิเสธว่า มิได้กระทำการดังที่โจทก์กล่าวหา ทั้งจำเลยก็รับมาในฎีกาชัดเจนว่า เหตุที่ต้องดำเนินการดังกล่าวตามที่โจทก์ฟ้องมานั้นก็เพราะว่าเป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรมตามกฎหมายสารบัญญัติเพื่อป้องกันความเสียหายของจำเลย และเพื่อให้โจทก์โอนหุ้นกลับคืนมาเป็นของจำเลย บ่งชี้ว่า จำเลยกระทำการตามคำฟ้องจริงเพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งสิทธิตามคำพิพากษาศาลฎีกาในคดีเดิม ซึ่งแม้ว่าจำเลยจะชนะคดีและเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาในคดีที่จำเลยเป็นโจทก์ยื่นฟ้องโจทก์กับพวกเป็นจำเลย ตามคำพิพากษาศาลฎีกา ก็ตาม แต่จำเลยมีสิทธิอย่างไรตามคำพิพากษาดังกล่าว ก็ชอบที่ต้องไปดำเนินการบังคับคดีตามคำพิพากษา หรือต้องไปว่ากล่าวฟ้องร้องเอากับโจทก์อีกส่วนต่างหาก
การที่จำเลยพาพวกและบริวารบุกรุกเข้าไปในโรงแรมของโจทก์โดยพลการ จึงเป็นการกระทำต่อโจทก์โดยผิดกฎหมาย ทำให้โจทก์เสียหายอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420 ส่วนปัญหาค่าเสียหายมีเพียงใดนั้น เห็นว่า ศาลล่างทั้งสองได้วินิจฉัยโดยให้เหตุผลเพื่อกำหนดค่าเสียหายทั้งในส่วนของห้องพัก ซึ่งรวมถึงค่าห้องพัก ค่าอาหารและค่าเครื่องดื่มภายในห้องพักเป็นเงิน 279,010.18 บาท กับค่าอาหารในร้านอาหารในโรงแรมของโจทก์เป็นเงิน 55,274 บาท เหมาะสมแล้ว จึงไม่จำต้องวินิจฉัยซ้ำอีก ส่วนค่าเสียหายที่จำเลยเอาเงินไปจากพนักงานของโจทก์ซึ่งเป็นเงินในห้องอาหารในโรงแรมและเงินจากส่วนบริการส่วนหน้าของโรงแรมนั้น โจทก์ฟ้องเรียกมาเป็นเงิน 3,260.18 บาท แต่ศาลล่างทั้งสองกำหนดให้เป็นเงิน 4,341 บาท จึงเกินไปกว่าที่ระบุมาในฟ้องไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 วรรคหนึ่ง และเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 (5) จึงกำหนดให้เป็นเงิน 3,260.18 บาท ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้นบางส่วน
Result
พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำเลยชำระเงิน 337,544.36 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
