คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าการที่ผู้ตายขึ้นไปบนเรือนเพื่อจับกุมจำเลยนั้นเป็นไปโดยมิชอบด้วยหน้าที่ เพราะประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๗๘ นั้น พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจะจับผู้ใดโดยไม่มีหมายนั้นไม่ได้ เว้นแต่กรณี ๔ ประการ ที่ระบุไว้ เหตุการนี้หาได้อยู่ในกรณีที่กฎหมายระบุไว้ไม่ การกระทำของผู้ตายจึงไม่เรียกว่าเป็นการกระทำของเจ้าพนักงานการที่จำเลยใช้มีดฟันผู้ตายดังนี้จึงเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๔๙,๕๐,๕๓ จำคุก ๓ ปี โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าการที่โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายขึ้นมานี้ ศาลฎีกาต้องถือข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ เมื่อศาลอุทธรณ์ฟังว่าผู้ตายขึ้นเรือนเพื่อจับกุมจำเลยไม่ใช่เป็นการกระทำของเจ้าพนักงานและศาลอุทธรณ์ไม่ฟังว่าจำเลยจะหลบหนีและไม่ฟังว่า++ได้แจ้งว่า
ได้ร้องทุกข์ไว้ตามระเบียบ คดี ไม่เข้า ม.๗๘ ข้อ ๓-๔ ดังโจทก์ฎีกาจึงไม่มีเหตุเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ส่วนฎีกาของจำเลยนั้นตามข้อเท็จจริงก็ไม่ปรากฎว่าผู้ตายจะมาทำลายชีวิตร์ เกียรติยศและชื่อเสียง ซึ่งเป็นความจำเป็นที่จำเลยจะฆ่าผู้ตาย การกระทำของจำเลยไม่เข้า ม.๕๐ แห่งกฎหมายอาญา ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยฆ่าคนตายเกินสมควรแก่เหตุชอบแล้ว
Result
พิพากษายืน
