คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยตีภรรยา ๕ แผลแผลที่ ๑ ใต้สบักขวากว้าง ๑ เซ็นต์ ยาว ๑๔ เซ็นต์เป็นรอยขีดและช้ำเลือด แผลที่ ๒ ใต้สบักขวากว้าง ๔ เซ็นต์ยาว ๗ เซ็นต์เป็นรอยช้ำเลือด แผลที่ ๓ สบักใต้ไหล่ซ้ายกว้าง ๒ เซ็นต์ ๑๒ เซ็นต์เป็นรอยช้ำเลือด แผลที่ ๔ ใต้ศอกขวากว้าง ๑ มิลลิเมตร์ ยาว ๖ เซ็นต์เป็นรอยขีด แผลที่ ๕ ขาซ้ายเหนือเข่า ๑ คืบ กว้าง ๕ เซ็นต์ ยาว ๘ เซ็นต์ฟกช้ำ ต้องรักษาตัวอยู่ ๗ วันจึงหาย สาเหตุเกิดจากจำเลยใช้ภรรยาเย็บกางเกงของจำเลย แต่เวลานั้นภรรยากำลังเย็บเสื้อของตนอยู่ จึงผัดว่าค่ำ ๆ จะเย็บให้ จำเลยโกรธเพราะไม่ทันใจจึงตีเอา ศาลเดิมเห็นว่า จำเลยทำแห่ภรรยาเกินเหตุการณ์ มีผิดตามมาตรา ๒๕๔ ให้ลงโทษจำคุก ๓ เดือน ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าบาดแผลไม่ถึงแตกหักสาหัส เป็นแต่ฟกช้ำดำเขียว ตามกฎหมายลักษณผัวเมียมาตรา ๖๐ แล ๒๖ สามีมีอำนาจปราบปรามโบยตีภรรยาผู้มีความผิดได้
Result
จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลเดิมว่า จำเลยทำร้ายภรรยาเกินเหตุและเกินการณ์พิพากษายืนตามศาลเดิม
