เนื้อความคำพิพากษา
ผู้ฟ้องคดีเป็นเอกชนยื่นฟ้องเทศบาลเมืองชุมพรผู้ถูกฟ้องคดี ซึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครอง ตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ อ้างว่า ผู้ฟ้องคดีได้ตกลงทำสัญญาซื้อขายผ้าใบเต็นท์กับผู้ถูกฟ้องคดี กำหนดให้ผู้ฟ้องคดีจัดหาและส่งมอบผ้าใบเต็นท์ที่มีความหนาไม่น้อยกว่า ๐.๗ มิลลิเมตร จำนวน ๓๔ หลัง สัญญาซื้อขายดังกล่าวจึงเป็นเพียงการประกอบกิจการเพื่อหากำไรของผู้ฟ้องคดีและการทำสัญญาซื้อขายผ้าใบเต็นท์ของผู้ถูกฟ้องคดีดังกล่าวมุ่งผูกพันตนกับผู้ฟ้องคดีด้วยใจสมัครบนพื้นฐานแห่งความเสมอภาค ไม่มีลักษณะเป็นการให้ผู้ฟ้องคดี เข้าร่วมจัดทำบริการสาธารณะโดยตรง ทั้งนี้ สัญญาใดจะเป็นสัญญาทางปกครองนอกจากคู่สัญญา
อย่างน้อยฝ่ายหนึ่งต้องเป็นหน่วยงานทางปกครองหรือบุคคลซึ่งได้รับมอบหมายให้กระทำการแทนรัฐ และมีวัตถุประสงค์ของสัญญาเพื่อให้การบริการสาธารณะบรรลุผลแล้ว สัญญานั้นต้องมีลักษณะเป็นสัญญาสัมปทาน สัญญาที่ให้จัดทำบริการสาธารณะ หรือจัดให้มีสิ่งสาธารณูปโภค หรือแสวงประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ หรือเป็นสัญญาที่หน่วยงานทางปกครองหรือบุคคลซึ่งกระทำการแทนรัฐ ตกลงให้คู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งเข้าดำเนินการหรือเข้าร่วมดำเนินการบริการสาธารณะโดยตรง หรือเป็นสัญญาที่มีข้อกำหนดในสัญญาซึ่งมีลักษณะพิเศษที่แสดงถึงเอกสิทธิ์ของรัฐอีกด้วย ความสัมพันธ์ของผู้ฟ้องคดีและผู้ถูกฟ้องคดีจึงไม่ใช่ความสัมพันธ์ตามกฎหมายมหาชน แต่เป็นเรื่องสิทธิและหน้าที่ในทางแพ่งของคู่สัญญาตามหลักกฎหมายเอกชน
มิได้มีลักษณะเป็นสัญญาที่จะเข้าองค์ประกอบของสัญญาทางปกครองตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ ดังนั้น สัญญาซื้อขายผ้าใบเต็นท์ที่พิพาท จึงเป็นสัญญาทางแพ่งที่มีคู่สัญญาฝ่ายหนึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครองเท่านั้น คดีนี้จึงอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลยุติธรรม()
