คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตลาดสด จำเลยเช่าแผงลอยขายของเบ็ดเตล็ดอยู่ในตลาดของโจทก์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510เนื่องจากการปฏิบัติงานไม่ชอบของปลัดเทศบาลของโจทก์ อนุญาตให้จำเลยตั้งแผงลอยบนถนนทางเท้าเข้าตลาดเป็นการผิดเทศบัญญัติ โจทก์จึงให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกการเช่า จำเลยไม่ขนย้ายออกจากที่เช่าขอพิพากษาบังคับให้จำเลยและบริวารออกไปจากตลาดสดของโจทก์ และชดใช้ค่าเสียหายเดือนละ 600 บาทแก่โจทก์ นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจำเลยและบริวารจะออกจากที่เช่าจำเลยให้การและเพิ่มเติมคำให้การว่า ตลาดสดที่ฟ้องไม่ใช่กรรมสิทธิ์ของโจทก์เป็นตลาดสาธารณะอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินซึ่งจังหวัดเชียงรายและกระทรวงมหาดไทยมอบอำนาจให้โจทก์อาศัยสิทธิเก็บค่าเช่าโจทก์จึงมีฐานะเป็นตัวแทนของกระทรวงมหาดไทยโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะกระทรวงมหาดไทยไม่ได้มอบหมายให้โจทก์ห้ามไม่ให้จำเลยเข้าขายของและมิได้มอบหมายให้โจทก์ฟ้องคดี
โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกการเช่า เมื่อประมาณเดือนมกราคม 2511 นายโกวิท ศุภมงคล เป็นนายกเทศมนตรี อ้างเท็จว่าตรงที่จำเลยขายของเป็นถนนทางเข้าตลาดเป็นการผิดเทศบัญญัติ จับกุมจำเลยฟ้องร้องศาลจังหวัดเชียงรายพิพากษายกฟ้อง ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1082/2511 ฟ้องโจทก์เป็นฟ้องซ้ำโจทก์ไม่ได้รับความเสียหายถึงเดือนละ 600 บาทในวันนัดชี้สองสถาน ศาลชั้นต้นสอบถามจำเลย จำเลยแถลงว่าที่จำเลยเข้าไปอยู่ในตลาดสดของเทศบาลโดยอาศัยสิทธิการเช่าที่จากนายจันทร์ ทัศนียานนท์ ปลัดเทศบาลคนเก่าตามเอกสารหมาย ล.1 และจำเลยได้รับการบอกกล่าวจากเทศบาลให้ออกจากที่พิพาทก่อนฟ้องคดีนี้ประมาณ 5 เดือน โจทก์แถลงว่า ที่จำเลยเข้ามาอยู่ในตลาดได้ก็โดยอาศัยหนังสือหมาย
ล.1 และขอเรียกค่าเสียหายตามที่จำเลยแถลงว่าได้เสียค่าเช่าให้เทศบาลเดือนละ 150 บาทตลอดมานับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ มีคำสั่งให้งดกระบวนพิจารณาต่อไป พิพากษาให้จำเลยและบริวารออกไปจากตลาดสดของโจทก์จำเลยอุทธรณ์ขอให้ศาลชั้นต้นทำการชี้สองสถานและทำการสืบพยานต่อไปศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ในการพิจารณาคดีนั้น ไม่มีบทบัญญัติแห่งกฎหมายบังคับว่าจำต้องมีการชี้สองสถานก่อน และคดีนี้ศาลชั้นต้นได้สอบถามและฟังคำแถลงของคู่ความ ได้จดคำรับของคู่ความไว้แล้ว เห็นว่า ประเด็นข้อพิพาทไม่จำเป็นที่จะต้องสืบพยานต่อไป คดีพอวินิจฉัยได้แล้วก็ไม่จำต้องระบุให้คู่ความฝ่ายใดนำพยานเข้าสืบ ศาลย่อมมีอำนาจพิพากษาคดีไปได้ทีเดียวข้อฎีกาของจำเลยที่ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยและส่งมอบทรัพย์สินที่เช่านั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยแถลงรับว่าได้เข้าไปอยู่ในที่เช่าโดยอาศัยสิทธิการเช่าที่ปลัดเทศบาลของโจทก์ออกให้ จึงฟังได้ว่าจำเลยเช่าที่ดินตามฟ้องจากโจทก์ โจทก์จึงเป็นผู้ให้เช่าจำเลยเป็นผู้เช่า โจทก์ย่อมมีสิทธิฟ้อง จำเลยจะเถียงโจทก์ผู้ให้เช่าว่าที่พิพาทที่ให้เช่าเป็นของผู้อื่นไม่ใช่ของโจทก์ โจทก์ผู้ให้เช่าไม่ได้รับมอบหมายจากเจ้าของที่ให้เช่าให้ฟ้องคดีย่อมเถียงไม่ขึ้นส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายนั้น แม้โจทก์จะเรียกร้องมาเดือนละ600 บาท ซึ่งสูงเกินกว่าอัตราที่จำเลยเช่า แต่เมื่อโจทก์แถลงขอเรียกร้องเอาเท่ากับค่าเช่าที่จำเลยยอมรับว่าต้องเสียให้โจทก์เป็นรายเดือน ๆ ละ 150 บาทอยู่แล้ว โจทก์ไม่ต้องนำสืบประเด็นข้อนี้ส่วนประเด็นที่อ้างว่าฟ้องโจทก์เป็นฟ้องซ้ำกับคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1802/2511 นั้น คดีดังกล่าวเป็นเรื่องพนักงานอัยการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในทางอาญาเรื่องที่จำเลยวางสิ่งของปิดทางเดินเข้าตลาดส่วนคดีนี้เป็นเรื่องโจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย เป็นคนละเรื่องคนละประเด็นกัน จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำพิพากษายืน
