เนื้อความคำพิพากษา
โจทก์เป็นเอกชนยื่นฟ้องกรมเจ้าท่า ที่ ๑ เทศบาลเมืองชลบุรี ที่ ๒ จำเลย อ้างว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ ๖๒๒ เนื้อที่ ๓ ไร่ ๑ งาน ๖ ตารางวา ได้ยื่นคำขอรังวัดสอบเขตที่ดิน แต่จำเลยทั้งสองไม่รับรองแนวเขตที่ดินและคัดค้านการรังวัด ขอให้ศาลพิพากษาหรือมีคำสั่งให้จำเลยทั้งสองเพิกถอนคำคัดค้านการรังวัดที่ดินโฉนดเลขที่ ๖๒๒ และมีคำสั่งว่าโจทก์เป็นผู้มีสิทธิครอบครองและเข้าทำประโยชน์ในที่ดินแปลงดังกล่าว ส่วนจำเลยทั้งสองให้การทำนองเดียวกันว่า ที่ดินของโจทก์ตามแนวเขตที่นำชี้มีสภาพเป็นแนวชายฝั่งทะเลอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินสำหรับพลเมืองใช้ร่วมกัน การที่จำเลยทั้งสองคัดค้านการรังวัดสอบเขตที่ดินและไม่รับรองแนวเขตที่ดินโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมาย
ขอให้ยกฟ้อง เห็นว่า แม้ว่าจำเลยทั้งสองจะเป็นหน่วยงานทางปกครอง ตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ โดยจำเลยที่ ๑ มีหน้าที่ดูแลรักษาแหล่งน้ำสาธารณะ ตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พระพุทธศักราช ๒๔๕๖ ส่วนจำเลยที่ ๒ มีหน้าที่ในการดูแลรักษาและคุ้มครองป้องกันที่ดินอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินสำหรับพลเมืองใช้ร่วมกัน ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พระพุทธศักราช ๒๔๕๗ และตามระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยการดูแลรักษาและคุ้มครองที่ดินอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินสำหรับพลเมืองใช้ร่วมกัน พ.ศ. ๒๕๕๓ แต่การที่จำเลยทั้งสองไม่รับรองแนวเขตที่ดินและคัดค้านการรังวัดของโจทก์เป็นเพียงการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้ดูแลรักษาที่สาธารณะซึ่งเป็นที่ดินข้างเคียงในการระวังแนวเขตที่ดินอันเนื่องมาจากมีการขอรังวัดสอบเขตที่ดินของโจทก์ตามมาตรา ๖๙ ทวิ
แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน เพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินข้างเคียงรังวัดสอบเขตที่ดินของตนรุกล้ำเข้ามาในแนวเขตที่ดินของรัฐ การคัดค้านการรังวัดที่ดินของจำเลยทั้งสองจึงมิใช่การใช้อำนาจตามกฎหมายอันจะเข้าลักษณะคดีพิพาท ตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๑) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ เมื่อจำเลยทั้งสองคัดค้านการรังวัดสอบเขตที่ดินและไม่รับรองแนวเขตที่ดินของโจทก์โดยอ้างว่าที่ดินพิพาทไม่ใช่ที่ดินตามโฉนดเลขที่ ๖๒๒ ของโจทก์ แต่มีสภาพเป็นแนวชายฝั่งทะเลอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน กรณีจึงเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับสิทธิในที่ดินที่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลยุติธรรม()
