คำฟ้องและคำให้การ
ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินจำคุกจำเลยฐานชิงทรัพย์ ๒ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาเปนปัญหาข้อกฎหมายว่า ( ๑ ) ศาลล่างไม่ควรรับคำแก้ฟ้องโจทก์ ( ๒ ) โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักกระบือนายเมา แต่ทางพิจารณาว่ากระบือเปนของนายหมื่น ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า กระบือของนายหมื่นหายไป พวกเจ้าทรัพย์ออกติดตามครั้งรุ่งขึ้นจึงพบจำเลยทั้ง ๒ จูงกระบือ นายดีจำเลยจึงเงื้อมีดขึ้นจะแทงพวกเจ้าทรัพย์ ๆ ได้ให้นายเมาไปแจ้งความต่ออำเภอโจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม. ๒๙๓ - ๒๙๔ ครั้นต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๔ อีกด้วย แต่โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ก่อน จำเลยยื่นคำให้การ จำเลยไม่เสียเปรียบในทางอรรถคดี โจทก์มีสิทธิแก้ได้ ส่วนชื่อเจ้าทรัพย์ที่ฟ้องมาผิดนั้นก็ไม่ทำให้ จำเลยเสียเปรียบในเชิงความ เพราะนายหมื่นนายเมาเปนเขยน้อยเขยใหญ่กัน แต่คงจะเข้าใจอะไรผิดกันสักอย่างหนึ่ง เจ้าพนักงานจึงจดชื่อนายเมาเปนเจ้าของทรัพย์ ศาลฎีกาจึงตัดสินยืนตามศาลล่าง
