คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่เก็บและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลาง ได้ยักยอกเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางไป ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๓๑ และพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๗ ฉบับที่ ๒ กับให้ใช้เงินแก่โรงพยาบาลกลางด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ๑.ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมมิได้ความว่าจำเลยยักยอกเงินประเภทใดไปแต่เมื่อใด ทำให้จำเลยเข้าใจผิดในการต่อสู้คดี ๒.จำเลยเป็นแต่เสมียนมิใช่เป็นเจ้าพนักงานหรือพนักงานเทศบาลซึ่งมีหน้าที่รับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาล ๓. ฟ้องโจทก์ขาดอายุความตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๘๐
ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาข้อ ๑. ที่ว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมนั้น เห็นว่าฟ้องโจทก์ในเรื่องนี้มิใช่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เพราะโจทก์ได้กล่าวบรรยายการกระทำของจำเลยที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดมาพอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ที่ว่าโจทก์มิได้กล่าวว่า จำเลยยักยอกเงินประเภทใดเมื่อใดนั้น โจทก์ได้กล่าวแล้วว่าเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางในระหว่างตั้งแต่วันที่ ๔ ตุลาคม ๒๔๘๐ ถึงวันที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๔+แล้ว+โจทก์บรรยายยิ่งกว่านี้เป็นไม่ได้เพราะจำเลยเป็นผู้เก็บรักษาเงินอยู่เองและเก็บรักษามาหลายปีแล้ว จำเลยจะยักยอกเอาไปเมื่อใด เป็นการพ้นวิสัยที่จะให้โจทก์บรรยายมาได้ ฎีกาข้อ ๒ ที่ว่า จำเลยมิใช่เป็นเจ้าพนักงานและไม่มีหน้าที่เก็บรักษาเงินนั้นจำเลยเป็นเสมียนซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลางได้มอบหมายให้จำเลยประจำหน้าที่เป็นหัวหน้ารับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลมาแต่เมื่อโรงพยาบาลกลางยังขึ้นอยู่แก่กรมสาธารณสุข
จำเลยได้รับหน้าที่นี้มาจนโรงพยาบาลกลางโอนไปขึ้นแก่เทศาล จำเลยก็ยังคงรับหน้าที่นี้ตลอดมา เมื่อโรงพยาบาลกลางโอนมาขึ้นแก่เทศบาลจำเลยก็โอนมาด้วยจำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานของเทศบาลประจำโรงพยาบาลกลาง ส่วนหน้าที่เก็บและรักษาเงินของโรงพยาบาล ผู้อำนวยการโรงพยาบาลย่อมมีอำนาจที่จะมอบหมายให้จำเลยกระทำได้โดยชอบ จำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานและมีหน้าที่ตามกฎหมาย
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
