คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่าเดิมโจทก์ฟ้องจำเลยเรียกค่าเสียหาย คดีถึงชั้นฎีกา ศาลฎีกาได้ย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นคิดหักบัญชีในระวางคู่ความเพื่อหาจำนวนที่แท้จริงอันโจทก์พึงได้รับโดยชอบ ครั้นอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาแล้ว โจทก์จึงยื่นคำร้องขอรับเงิน ๑๒๘๘๓ บาท ๗๐ สตางค์ ซึ่งบริษัทจำเลยได้วางไว้ต่อศาล ส่วนจำนวนที่เหลืออยู่จะขอว่ากล่าวดำเนินคดีต่อไป บริษัทจำเลยได้คัดค้านแต่ข้อเดียวว่า โจทก์เป็นคนไม่มีหลักฐานอย่างใดถ้าในที่สุดบริษัทจำเลยชนะคดีอาจจะไม่ได้เงินจากโจทก์เลยก็ได้ แต่ศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งให็โจทก์ถอนเงินจำนวนนี้ไปได้
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ ว่าตามม.๑๓๖ แห่งประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ถ้าโจทก์ยอมรับเงินรายนี้ไปจะต้องรับเป็นการพอใจตามที่เรียกร้องมิฉะนั้นจะขอถอนเงินไปมิได้
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้งดการถอนเงินรายนี้จนกว่าศาลชั้นต้นจะพิพากษาใหม่ตามแนวแห่งคำพิพากษาฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าในชั้นแรกที่โจทก์ร้องขอถอนเงินรายนี้บริษัทจำเลยยกข้อคัดค้านข้อเดียวว่าโจทก์เป็นคนไม่มีหลักฐานหาได้ยกข้อเท็จจริงอย่างอื่นหรือข้อกฎหมายอื่นใดขึ้นคัดค้านไม่ จนศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งแล้ว บริษัทจำเลยจึงได้ยื่นคำร้องและยื่นอุทธรณ์ ต่อมาโดยยกมาตรา ๑๓๖ ข้างต้นขึ้นสนับสนุนข้อต่อสู้ของตน เห็นว่าตามมาตรา ๒๒๕ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งการที่จำเลยอ้างอิงข้อกฎหมายซึ่งมิได้ยกขึ้นอ้างอิงในชั้นศาลต้นจดรายงานพิจารณาตลอดจนมีคำสั่งนั้น จำเลยจะยกปัญหาข้อนั้นให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมิได้ฉะนั้นคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นการมิชอบ จึงยืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นทุกประการ
