คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 894,225 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยให้การ ฟ้องแย้ง แก้ไขคำให้การและฟ้องแย้งว่า ขอให้ยกฟ้อง และบังคับโจทก์ชำระเงิน 421,585 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลย กับให้โจทก์คืนเช็คที่เหลืออีก 15 ฉบับ ได้แก่ เช็คพิพาท 7 ฉบับ ตามฟ้องและเช็คธนาคารซีไอเอ็มบี ไทย จำกัด (มหาชน) สาขาบางเขน เลขที่บัญชี 0223015907 เป็นเช็คเลขที่ 2801323, 2801330, 2804288, 2804290, 2804292, 2804296, 2804297, และ2804298 แก่จำเลย
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งและแก้ไขคำให้การแก้ฟ้องแย้งขอให้ยกฟ้องแย้ง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 894,225 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับแต่วันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 10 มิถุนายน 2554) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ กับให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ โดยกำหนดค่าทนายความ 5,000 บาท ยกฟ้องแย้งของจำเลย ค่าฤชาธรรมเนียมฟ้องแย้งให้เป็นพับ
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยที่ว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ โจทก์บรรยายฟ้องโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหา ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาและคำขอบังคับครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม ส่วนอุทธรณ์ของจำเลยที่ว่า โจทก์ไม่เป็นผู้ทรงเช็คพิพาทโดยชอบด้วยกฎหมาย แต่โจทก์เป็นเพียงตัวแทนจำเลยนำเช็คพิพาทไปแลกเงินสดแล้วนำเงินสดมามอบให้จำเลยเท่านั้น เห็นว่า จำเลยเพียงต้องการได้เงินสดจากการนำเช็คของจำเลยที่มอบให้โจทก์ไปแลกเงินสดโดยจำเลยยอมเสียค่าตอบแทนให้โจทก์และยอมเสียดอกเบี้ยจากการนำเช็คไปแลกเงินสดโดยไม่คำนึงว่าจะแลกเช็คนั้นกับผู้ใด เมื่อจำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาท 7 ฉบับ มอบให้แก่โจทก์เพื่อแลกเงินสด โดยโจทก์เป็นผู้นำเงินมามอบให้จำเลยเป็นการแลกเช็คพิพาทเสียเอง
โจทก์ย่อมเป็นผู้ทรงเช็คพิพาท ส่วนอุทธรณ์ของจำเลยที่ว่า เช็คพิพาทมีการสั่งจ่ายเงินจำนวนตามเช็คที่รวมดอกเบี้ยเกินอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ.2475 เช็คพิพาทจึงเป็นโมฆะ เห็นว่า ข้อเท็จจริงที่นำสืบพยานมาไม่ปรากฏว่ามีการเรียกดอกเบี้ยกันในอัตราเท่าใด เพียงแต่โจทก์ได้ค่าตอบแทนในอัตราร้อยละ 2 ถึง 5 เท่านั้น และเรื่องดังกล่าวไม่ใช่เรื่องกู้ยืมเงิน ไม่อยู่ในบังคับตามพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ.2475 และที่จำเลยอุทธรณ์ขอให้บังคับโจทก์ตามคำขอท้ายฟ้องแย้งนั้น โจทก์ไม่ใช่ตัวแทนของจำเลยจึงไม่อาจให้โจทก์รับผิดชำระเงินตามฟ้องแย้งหรือให้คืนเช็คตามฟ้องแย้งได้
Result
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฎีกาของจำเลยที่ว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมรวมถึงโจทก์ไม่ใช่ผู้ทรงเช็คพิพาทโดยชอบด้วยกฎหมาย อีกทั้งโจทก์คิดดอกเบี้ยเกินกว่าอัตราที่กฎหมายกำหนด เช็คพิพาทจึงเป็นโมฆะ จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดชำระเงินตามเช็คพิพาทแก่โจทก์ และโจทก์ยังต้องรับผิดชำระเงินตามฟ้องแย้งหรือให้โจทก์คืนเช็คตามฟ้องแย้งให้แก่จำเลยนั้น เห็นว่า เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยไว้ถูกต้องและชอบด้วยเหตุผลแล้ว ศาลฎีกาจึงไม่รับคดีไว้พิจารณาพิพากษา ตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 23 วรรคหนึ่ง จึงมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความศาลฎีกา คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาทั้งหมดให้แก่จำเลย ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกานอกจากที่สั่งคืนให้เป็นพับ
