คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นคนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในเคหสถาน หรือรับของโจร
จำเลยให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดจริงตามฟ้อง โจทก์แถลงไม่ติดใจสืบพยาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกจำเลยฐานรับของโจร 4 ปีรับสารภาพลดโทษกึ่งหนึ่ง คงให้จำคุกจำเลย 2 ปี ยกฟ้องฐานลักทรัพย์จำเลยอุทธรณ์ขอให้ลงโทษสถานเบา
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิพากษาว่าคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดฐานลักทรัพย์หรือรับของโจร แสดงว่าโจทก์ประสงค์ขอให้ลงโทษจำเลยในข้อหาใดข้อหาหนึ่งเพียงข้อหาเดียวเพราะความผิดฐานลักทรัพย์กับความผิดฐานรับของโจรเป็นความผิดคนละฐานกัน จะลงโทษจำเลยในทั้งสองฐานความผิดดังกล่าวย่อมไม่ได้ คำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ว่า "ข้าพเจ้าขอให้การรับสารภาพว่าได้กระทำความผิดจริงตามฟ้อง" ย่อมไม่ชัดเจนพอที่จะชี้ขาดว่าจำเลยได้กระทำผิดฐานใด จึงจะต้องสืบพยานให้ได้ความถึงการกระทำผิดของจำเลย เมื่อโจทก์ไม่สืบพยานจึงลงโทษจำเลยไม่ได้ทั้งนี้ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2513 ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดชลบุรี
โจทก์ นายสังเวียน แซ่อึ้ง กับพวก จำเลย และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 711/2528 ระหว่าง พนักงานอัยการจังหวัดน่าน โจทก์นายเมธี มงคล จำเลย ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าศาลชั้นต้นจดคำให้การของจำเลยลงในแบบพิมพ์ว่าจำเลยรับสารภาพตามฟ้อง แต่หลงลืมไปจึงจดคำให้การจำเลยไม่ชัดแจ้ง ศาลสูงมีอำนาจสั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาใหม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา208(2)
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้ลงชื่อไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาหากโจทก์เห็นว่าคำให้การของจำเลยที่ศาลจดไว้ไม่ชัดแจ้ง โจทก์ก็ชอบที่จะคัดค้านหรือแถลงขอสืบพยานต่อไป เพราะเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องสืบพยานให้ได้ความถึงการกระทำผิดของจำเลย คดีจึงไม่มีเหตุที่จะย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาสอบถามคำให้การของจำเลยใหม่ ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.
