คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้เงินกู้และบังคับจำนองและจำเลยไม่ชำระหนี้ตามคำพิพากษา โจทก์จึงขอให้บังคับคดีและนำยึดที่ดินตาม น.ส.๓ ของจำเลยที่จำนองไว้กับโจทก์ออกขายทอดตลาดโดยผู้ร้องประมูลซื้อได้และเจ้าพนักงานที่ดินได้จดทะเบียนโอนที่ดินดังกล่าวให้แก่ผู้ร้องแล้ว แต่การส่งมอบที่ดินดังกล่าวไม่อาจกระทำได้ เพราะมีการออกโฉนดที่ดินดังกล่าวและโอนจากของจำเลยไปเป็นของบุคคลอื่นก่อนที่จำเลยจะนำมาจดทะเบียนจำนองแก่โจทก์ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นสั่งยกเลิกการขายทอดตลาดและขอรับเงินคืน โจทก์คัดค้านว่า การยึดและการขายทอดตลาดเป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมายจนมีการจดทะเบียนโอนที่ดินเป็นของผู้ร้องแล้ว การที่จำเลยไม่สามารถส่งมอบที่ดินให้แก่ผู้ร้องเป็นความผิดของจำเลยและเป็นความประมาทเลินเล่อของผู้ร้องเองขอให้ยกคำร้อง จำเลยแถลงไม่คัดค้านที่ผู้ร้องขอให้ยกเลิกการขายทอดตลาดทรัพย์และขอรับเงินคืน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า การขายทอดตลาดทรัพย์ระหว่างเจ้าพนักงานบังคับคดีกับผู้ร้องเป็นการซื้อขายทรัพย์ที่ไม่มีอยู่ในขณะทำนิติกรรมวัตถุประสงค์แห่งนิติกรรมเป็นการพ้นวิสัย การซื้อขายเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๑๓ ทุกฝ่ายกลับคืนสู่ฐานะเดิม ให้โจทก์จำเลยคืนเงินที่ได้รับจากการขายทอดตลาดทรัพย์ต่อศาลภายใน ๑๕ วัน
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกคำร้องของผู้ร้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องซื้อที่ดินตามคำร้องจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลโดยสุจริต ผู้ร้องย่อมเป็นเจ้าของที่ดินดังกล่าวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๓๐ แม้ความปรากฏขึ้นภายหลังว่าที่ดินดังกล่าวมิใช่ของจำเลยก็หาทำให้การซื้อจากการขายทอดตลาดนั้นเป็นโมฆะไม่ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้นโดยให้ยกคำร้องของผู้ร้องชอบแล้ว
Result
พิพากษายืน.
