คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยชักจูงให้ผู้ถือหนังสือส่งหนังสือให้จำเลย ๆ เปิดผนึกหนังสือนั้นโดยไม่มีอำนาจ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม. ๒๗๙ ให้ลงโทษ จำเลยฎีกาว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยชักจูงใจให้เขาส่งหนังสือและไม่มีพะยานว่า โจทก์ได้รับความเสียหาย ศาลฎีกา เห็นว่าที่โจทก์กล่าวว่าจำเลยชักจูงใจให้เขาส่งหนังสือนั้นเป็นข้อความส่วนหนึ่งของฟ้องที่ขอให้ลงโทษ จำเลยฐานเปิดจดหมายเขาอ่าน ซึ่งไม่เป็นข้อ สำคัญแห่งความผิด และโจทก์ก็มีพะยานพอแสดงว่าโจทก์และผู้เขียนจดหมายอาจได้รับความเสียหาย จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง
