คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ต้องพิจารณาตามสัญญาทางพระราชไมตรีระหว่างกรุงสยามกับอังกฤษ ปี ค.ศ. ๑๙๐๙ คู่ความจะฎีกาได้แต่ปัญหา กฎหมายเท่านั้น ฎีกาของโจทก์มีปัญหาว่า การที่จำเลยเขียนเครื่องหมายให้เหมือนกับของบริษัทบอเนียวลงบนไม้ขอนสักนั้น ย่อมเปนหนังสือตาม ม. ๖ ข้อ ๑๗, ๑๘
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเครื่องหมายที่จำเลยทำขึ้นนั้นมีอักษร "x" และตัวเลข "๑๖" ซึ่งเปนเครื่องหมายประจำแพ แลเลข ๒๗ - ๕ - ๑๐ นั้นหมายความว่าต้นที่ ๒๗ ยาว ๕ วา โต ๑๐ กำ ซึ่งบริษัทสำรวจแล้ว เพราะฉะนั้นเครื่องหมายนี้เปนหนังสือตาม ม. ๖ ข้อ ๑๗ - ๑๘ การที่ จำเลยทำขึ้นก็เพื่อประสงค์ให้พนักงานของบริษัทตีตราปล่อยไป ทำให้บริษัทเสียหาย จำเลยมีผิดฐานปลอมหนังสือ ที่ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าเครื่องหมายนั้นไม่ใช่หนังสือ ยังไม่ชอบด้วยกฎหมาย
