คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ซื้อที่ดินโฉนดที่ 1383 มาแล้วได้ปกครองมาด้วยความสงบเรียบร้อยและเปิดเผยมากว่า 10 ปีแล้ว จำเลยบังอาจตัดฟันต้นไม้ในที่ดินที่นี้ ขอให้ศาลพิพากษาแสดงว่าที่ดินในโฉนดเลขที่ 1383 เป็นของโจทก์และบังคับอย่าให้จำเลยมาเกี่ยวข้องในที่แปลงนี้อีกต่อไป กับให้จำเลยใช้ราคาต้นมะขามเทศที่จำเลยเข้ามาตัดไปให้โจทก์ด้วยศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องของโจทก์โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจเข้าไปตัดกิ่งมะขามเทศซึ่งปลูกอยู่ในเขตในโฉนดของโจทก์ ปัญหามีว่า เขตตามโฉนดของโจทก์มีเพียงไหน ปัญหานี้ศาลฎีกาเชื่อข้อเท็จจริงว่า ที่ดินของโจทก์มีเพียงรั้วมะขามเทศ อันควรถือว่าเป็นเขตที่ดินตามโฉนด ส่วนที่นอกรั้วมะขามเทศแม้คำพยานโจทก์ว่าโจทก์ได้ครอบครองถึงด้วยก็ดี แต่ก็เป็นที่นอกโฉนดที่โจทก์มิได้กล่าวอ้างในฟ้อง และเป็นเรื่องนอกคำฟ้องคำขอ จึงไม่วินิจฉัยว่าที่นอกโฉนดตรงนั้นจะเป็นของใคร ต้นมะขามเทศที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยตัดทำลายอยู่นอกรั้วมะขามเทศประมาณ 2 วา เรียกว่าอยู่นอกเขตโฉนดของโจทก์ จึงไม่สมกับข้อที่โจทก์กล่าวหา ส่วนข้อที่โจทก์ขอให้ศาลแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินตามโฉนดเลขที่ 1383 นั้น ฟังได้ตามคำพยานโจทก์ว่าได้ครอบครองมาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 จริง ศาลฎีกาคงพิพากษาให้โจทก์มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินตามโฉนด ข้อหาอื่นให้ยก
