คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดปากพนัง ขอให้ศาลพิจารณาว่า นารายพิพาทเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ และให้ขับไล่จำเลยและบริวาร
จำเลยยื่นคำร้องในวันเดียวกับวันยื่นคำให้การว่า นาพิพาทอยู่ในจังหวัดสงขลา
โจทก์ฟ้องผิดศาล ขอให้ศาลไต่สวน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วเห็นว่า โจทก์มีใบเสร็จเสียเงินบำรุงท้องที่มาแสดงเพื่อความเหมาะสม เมื่อที่ดินเสียเงินบำรุงท้องที่แก่ท้องที่ใด อันเป็นประโยชน์แก่ท้องที่นั้นแล้ว ก็ควรดำเนินคดีเกี่ยวกับที่ดินในท้องที่นั้นตั้งอยู่ จึงให้ดำเนินคีดต่อไป
จำเลยอุทธรณ์ จำเลยมีสิทธิอุทธรณ์ได้ ไม่ต้องห้ามตาม ป.ม.วิ.แพ่ง มาตรา ๒๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คำสั่งศาลชั้นต้นเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา และไม่ใช่กรณีที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเบื้องต้น ตาม ป.ม.วิ.แพ่ง มาตรา ๒๔ ฎีกาจำเลยต้องห้ามตาม มาตรา ๒๒๖ (๑). ให้ยกฎีกาจำเลยเสีย