เนื้อความคำพิพากษา
ศาลชั้นต้นฟังว่า เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2489 จำเลยรับจ้างขนน้ำมันพืช 55 ปี ผ่านด่านศุลกากร เพื่อส่งออกนอกราชอาณาจักรโดยไม่ได้แสดงรายการ และหยุดให้เจ้าพนักงานด่านศุลกากรตรวจก่อนพิพากษาลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและนำเข้ามาซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ. 2482 และพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และพ.ศ. 2482 มาตรา 6 ของกลางทั้งใดให้ริบ และให้จ่ายเงินสินบนร้อยละ 30 เงินรางวัลร้อยละ 25 จากเงินที่ได้รับจากการขายน้ำมันของกลางให้แก่ผู้นำจับ และเจ้าพนักงานผู้จับ ส่วนผู้ที่ยื่นคำร้องขอคืนล้อ 2 ลำ โค 4 ตัว อ้างว่าผู้ร้องไม่รู้ไม่เห็นด้วยนั้น ศาลสั่งให้คืนโคตัวเดียวจำเลยและผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า
จำเลยไม่ได้กระทำผิด จึงพิพากษายกฟ้อง คืนของกลางให้ผู้ร้องด้วยโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และมาตรา 11 แต่เห็นว่าจะลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งของออกฯไม่ได้ เพราะมีพระราชกฤษฎีกาควบคุมการส่งออกไปนอก พ.ศ. 2490ยกเลิกพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 9 พ.ศ. 2485 เสียแล้ว และพระราชกฤษฎีกาฉบับใหม่มิได้ห้ามการส่งน้ำมันพืชออกนอก จึงต้องบังคับคดีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 8 และเมื่อน้ำมันรายนี้ไม่เป็นของต้องห้ามแล้ว ก็ไม่เป็นผิด พระราชบัญญัติศุลกากร มาตรา 27 เมื่อไม่ผิดมาตรา 27 แล้ว ก็ริบทรัพย์รายนี้ไม่ได้ คำขอให้จ่ายเงินสินบนและรางวัลก็ตกไปในตัวส่วนการที่ศาลอุทธรณ์จัดการให้คืน ล้อ 2 ลำ โค 3 ตัวแก่ผู้ร้อง โจทก์ไม่ได้บรรยายข้อที่ควรริบมาในฎีกา ผิดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 193 วรรค 2 ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยจึง
Result
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงโทษตามกฎหมายที่กล่าวแล้วให้ปรับคนละ 100 บาท ล้อ 2 ลำ โค 4 ตัวคืนผู้ร้อง ของกลางรายนี้ให้จัดการตามพระราชบัญญัติศุลกากร 2480 มาตรา 11 คือให้ยึดไว้จนกว่าจะจัดการให้ถูกต้องตามกฎหมาย
