คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยใช้ปืนลูกซองยิงภริยาจำเลยตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษ จำเลยต่อสู้ว่า ปืนลั่นถูกภริยาตายโดยบังเอิญ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๕๓ ให้จำคุก ๕ ปี ลดฐานประณีตามมาตรา ๕๙ หนึ่งในสาม คงจำคุก ๓ ปี ๔ เดือน ริบเป็นของกลาง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเป็นคนมีเคราะห์ ถูกผู้ร้ายในท้องถิ่นนั้นรบกวน จนประสาทหวาดระแวงไม่ปรกติ ในคืน วันเกิดเหตุ จำเลยนอนหลับอยู่กับภริยา เมื่อตื่นขึ้นเห็นคนดำ ๆที่นอกชาน ไม่ทันได้ไต่ถามเพราะสำคัญผิดว่าเป็นคน ร้าย จึงใช้ปืนลุกซองซึ่งบรรจุกระสุนเตรียมไว้ที่ข้างที่นอนยิงไป ๑ นัด ปรากฎว่าเป็นภริยาจำเลยเอง ภริยาจำเลยถูกกระ สุนปืนตายคาที่ที่นอกชานนั้นเอง ดังนี้เห็นว่าจำเลยขาดความรอบคอบ แต่จำเลยมิได้ตั้งใจฆ่าภริยาสำคัญผิดว่าเป็นคน ร้าย จึงเป็นการกระทำดดยป้องกันเกินกว่าเหตุ
Result
พิพากษาแก้ให้จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน ลดตามมาตรา ๕๙ เสียหนึ่งในสาม คงจำคุก ๑ ปี ปืนของกลางคืนจำเลย.
