คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นหนี้ค่าภาษีอากร จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ต้องร่วมกันรับผิดชำระเงินเพิ่ม กับให้จำเลยที่ ๓ ถึงที่ ๙ ร่วมรับผิดชำระหนี้ภาษีอากร จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ ยื่นคำแถลงและยื่นคำให้การต่อศาลจังหวัดนราธิวาสเมื่อวันที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๔๓ ว่าได้รับหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องโดยการปิดหมายเมื่อวันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๔๓ ซึ่งจะครบกำหนดยื่นคำให้การเมื่อวันที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๔๓ (ที่ถูกวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๔๓) แต่ทนายจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ เพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นทนายความเมื่อใกล้จะครบกำหนดยื่นคำให้การ ไม่สามารถยื่นคำให้การต่อศาลภาษีอากรกลางได้จึงขอยื่นคำให้การและบัญชีระบุพยานต่อศาลจังหวัดนราธิวาส ซึ่งเป็นศาลที่จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ มีภูมิลำเนา เพื่อจัดการนำส่งโดยทางโทรสาร ต่อมาวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๔๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดนราธิวาสมีคำสั่งว่า ดำเนินการให้ แต่ไม่ปรากฏว่าศาลจังหวัดนราธิวาสดำเนินการส่งคำร้องคำให้การและบัญชีระบุพยานดังกล่าวทางโทรสาร คงส่งคำแถลงคำให้การและบัญชีระบุพยานตามวิธีปกติและศาลภาษีอากรกลางได้รับเมื่อวันที่ ๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๓ ต่อมาวันที่ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๔๓
ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งว่า ปิดหมายวันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๔๓ ครบกำหนดยื่นคำให้การวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๔๓ ไม่รับคำให้การจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ แจ้งคำสั่งให้จำเลยทราบ จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ อุทธรณ์คำสั่ง ศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรพิเคราะห์แล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ ว่า คำสั่งของศาลภาษีอากรกลางที่ไม่รับคำให้การของจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ ชอบหรือไม่ เห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งเก้าต่อศาลภาษีอากรกลาง จำเลยทั้งเก้าจะต้องยื่นเอกสารและคำคู่ความต่าง ๆ โดยตรงต่อศาลภาษีอากรกลาง การที่จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ จะยื่นคำให้การต่อศาลจังหวัดนราธิวาสซึ่งตนมีภูมิลำเนาอยู่ จึงต้องเป็นกรณีมีเหตุสุดวิสัย ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. ๒๕๒๘ มาตรา ๑๗ ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๐ การที่ในวันที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๔๓ จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ ยื่นคำให้การพร้อมคำแถลงโดยมิได้ทำเป็นคำร้องต่อศาลจังหวัดนราธิวาสโดยอ้างเพียงว่าจะครบกำหนดยื่นคำให้การ
ไม่สามารถยื่นคำให้การได้ทันที่ศาลภาษีอากรกลาง ขอให้ศาลจังหวัดนราธิวาสรับคำให้การและเอกสารที่เกี่ยวข้องเพื่อนำส่งโดยทางโทรสารให้ด้วย และไม่ได้ระบุว่ากรณีมีเหตุสุดวิสัยอย่างใดจึงเดินทางไปยื่นคำให้การที่ศาลภาษีอากรกลางเองไม่ได้ กรณีไม่ต้องด้วยบทบัญญัติ มาตรา ๑๐ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ จึงไม่อาจยื่นคำให้การที่ศาลจังหวัดนราธิวาสได้ แต่การที่จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ ได้เคยขอขยายระยะเวลายื่นคำให้การโดยยื่นคำแถลงต่อศาลจังหวัดนราธิวาส และศาลภาษีอากรกลางได้พิจารณาสั่งคำแถลงดังกล่าวให้ทั้งที่กรณีไม่ปรากฏว่ามีเหตุสุดวิสัยอย่างใดนั้น จึงไม่ชอบ การที่ศาลภาษีอากรกลางยอมรับและมีคำสั่งให้ดังกล่าวจึงเป็นเหตุให้จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ เข้าใจว่าสามารถยื่นคำให้การต่อศาลจังหวัดนราธิวาสได้เช่นกัน
การที่จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ ยื่นคำให้การโดยมิชอบต่อศาลจังหวัดนราธิวาสจึงสืบเนื่องมาจากการที่ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งที่มิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งในข้อที่มุ่งหมายจะยังให้การเป็นไปด้วยความยุติธรรม แต่เนื่องจากได้ล่วงเลยระยะเวลายื่นคำให้การของจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ แล้ว กรณีเป็นเหตุสุดวิสัยที่สมควรขยายระยะเวลาให้จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ ดำเนินการยื่นคำให้การต่อศาลภาษีอากรกลางต่อไป
Result
พิพากษายกคำสั่งไม่อนุญาตขยายระยะเวลายื่นคำให้การ และคำสั่งไม่รับคำให้การของศาลภาษีอากรกลาง ให้จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๗ และที่ ๙ ยื่นคำให้การต่อศาลภาษีอากรกลางภายใน ๑๕ วัน นับแต่วันฟังคำพิพากษานี้พ้นกำหนดไม่ยื่น ถือว่าไม่ติดใจยื่นคำให้การ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ.
