คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยทั้ง ๒ ช่วยกันฉุดคร่านางสาวสารภีไปแล้ว นายเที่ยงเปนผู้ข่มขืนกระทำชำเรา ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า นายเที่ยงมีความผิด ๒ กะทง คือฐานข่มขืนชำเราตามมาตรา ๒๔๓ แลฐานกระทำให้เสื่อมเสียอิศระภาพตามมาตรา ๒๖๘ แลนายเปี่ยมมีความผิดฐานกระทำให้เสื่อมเสียอิศระภาพ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าในคดีปรากฎว่าจำเลยได้ฉุดคร่าพานางสาวสารภีไปเพื่อการอนาจารจึงตัดสินแก้เฉภาะบทมาตรา ๒๖๘ เปนมาตรา ๒๗๖