คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าในวันเกิดเหตุเวลาประมาณ ๒๑ นาฬิกา ผู้ตายขึ้นไปบนเรือนจำเลย ๆ เข้าใจว่าผู้ตายเป็นผู้ร้ายลักทรัพย์จึงคว้าขวานแลมีคดีแลฟันผู้ตายหลายแผล ผู้ตายถอยไปที่ระเบียงเรือน จำเลยตามไปซ้ำอีกผู้ตายล้มลงถึงแก่ความตาย ณ ที่นั้น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ขณะที่ผู้ตายได้ถอยออกไปข้างนอกจำเลยยังตามไปใช้ขวานตีซ้ำจนผู้ตาย ๆ ณ ที่นั้น เป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาให้ลงโทษตาม ม. ๒๔๙ - ๕๓
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลาค่ำคืนมืดไม่เห็นได้ว่าใครเป็นใครแลเป็นการยากที่จะชั่งใจในขณะติดพันกับผู้ร้ายอยู่นั้น เพราะไม่ปน่ว่าผู้ร้ายจะมีอาวุธอะไรหรือไม่ ที่ศาลชั้นต้นเห็นว่าสมควรแก่เหตุขอบด้วยเหตุผลแล้ว
Result
จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
