คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า โจทก์จำเลยถูกอัยการฟ้องหาว่า ต่อสู้ทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันบนถนนหลวง คดีนั้นศาลฟังว่าเป็นการทำร้ายร่างกายฝ่ายเดียว (คือฟังว่าจำเลยทำร้ายโจทก์ ในคดีนี้ฝ่ายเดียว) ได้ชื่อว่าทางพิจารณาต่างกับฟ้อง จึงให้ยกฟ้อง คดีอยู่ระหว่างอุทธรณ์ โจทก์จึงมาฟ้องเป็นคดีนี้ ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔,๒๕๖
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า เป็นฟ้องซ้ำ สั่งไม่รับฟ้อง ให้ศาลชั้นต้นรับฟ้องไว้พิจารณาต่อไป จำเลยฎีกาว่า เป็นฟ้องซ้ำ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า วิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๓๙(๔) ที่ว่า สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไป เมื่อมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้องนั้น คำว่า "ในความผิด"นี้ไม่ได้หมายถึงในฐานความผิด แต่หมายถึงการกระทำที่ก่อให้เกิดความผิดนั้น ๆ ดังที่ศาลฎีกาได้เคยวินิจฉัยมาแล้ว ตามคำพิพากษาฎีกาที่ ๒๐๑๙/๙๒ สำหรับคดีนี้ การกระทำของจำเลย คือการกระทำร้ายโจทก์ถึงบาดเจ็บนั้น ได้มีการฟ้องจนมีคำพิพากษาไปแล้ว โจทก์จะมาฟ้องคดีนี้อีกไม่ได้ ต้องห้ามตาม ป.ม.วิ.อาญา มาตรา ๓(๔)
Result
จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง
