คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยมีฝิ่นไว้จำหน่ายโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ฝิ่น ๒๔๗๒ ม.๘ - ๕๓ - ๖๙ ทางพิจารณาได้ความว่าฝิ่นของกลางที่จับได้จากจำเลยนี้เป็นของ ง. ซึ่ง ง. มีอยู่โดยได้รับอนุญาต แล้วฝากให้จำเลยนำไปส่งยังร้านจำหน่ายฝิ่น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นผิดตาม ม. ๘ - ๕๓ พิพากษาให้ปรับจำเลยและให้ริบฝิ่นของกลาง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยหาได้ชื่อว่าเป็นผู้มีฝิ่นตาม ม. ๘ ไม่ จึงลงโทษจำเลยตาม ม. ๕๓ เป็นบทลงโทษผู้กระทำการฝ่าฝืนบทห้ามข้างต้น เมื่อฝิ่นของกลางไม่ได้ก่อให้เกิดการกระทำผิด ศาลหาควรริมฝิ่นตาม ม. ๖๙ ไม่
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ที่ให้ยกฟ้อง โจทก์.
