คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่รายพิพาท จำเลยต่อสู้ว่าที่เป็นกรรมสิทธิของจำเลย ที่พิพาทรายนี้มีราคา เพียง ๒๐๐ บาทกว่านั้น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลย
ศาลอุทธรณ์ข้อเท็จจริงแล้วพิพากษาว่าจำเลยนำสืบได้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยจึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่าคดีนี้เป็นคดมโนสาเร่ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงนั้น เป็นผิดตาม ม.๒๓๘ แห่งประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลฎีกาตัดสินว่าถึงแม้ที่รายพิพาทจะมีราคาเพียง ๒๐๐ บาทก็จริง แต่เมื่อจำเลยต่อสู้กรรมสิทธิแล้วตามประมวลวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๑๘๙ (๑) จึงหาเป็นคดีมโนสาเร่ไม่ ในที่สุดศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาโจทก์
