คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยได้พัฒนาบอกในขณะที่กำลังทำชู้กับนางลั้นภรรยาจำเลยเมื่อนายฮกถูกฟันจนตกจากเตียงแล้ว จำเลยก็ฟันซ้ำอีกจนตาย นางลั้นเข้าแย่งขวานจากจำเลย ๆ จึงฟันนางลั้นด้วย ปัญหามีว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุตาม ม.๕๐ หรือไม่ ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยทำไปเป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงพอสมควรแก่เหตุตาม ม.๕๐ ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๔๙-๕๕-๕๙ ให้จำคุก ๓ ปี ๙ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำขอจำเลยนั้นเป็นการชุลมุลพัลวันกัน แลติดต่อเนื่องในขณะเดียวกันตามฎีกาที่ ๑๔๖๖ พ.ศ.๒๔๕๕ แลการที่นางลั้นแย่งขวานจากจำเลยนั้นก็เป็นการยากที่จะหยั่งใจนางลั้นได้ว่าแย่งเพื่อห้ามไม่ให้ทำร้ายผู้ตายหรือแย่งขวานส่งให้ผู้ตายทำร้ายจำเลย หรือนางลั้นทำร้ายจำเลยเองก็ได้ จำเลยจึงจำเป็นต้องป้องกันตัว ฟันดะไป ไม่ว่าจะถูกนางลั้นหรือนายฮกตรงไหนดังนี้ นับว่าจำเลยได้ฆ่านายฮกตายเป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงแลที่ทำร้ายนางลั้นก็เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุตาม ม.๕๐ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง(หริศ-ศรี-นล)ศาลชั้นต้น - พระดุลยนัยบัญชาราษฎร์ศาลอุทธรณ์ - พระยาชัยธรรม
