คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลขับไล่จำเลยกับบริวารให้ออกไปจากที่ดินของโจทก์และให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างของจำเลยออกไป ไม่ให้มาเกี่ยวข้องอีก
จำเลยให้การต่อสู้ครอบครองปรปักษ์และฟ้องแย้ง โจทก์ปฏิเสธฟ้องแย้ง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกายกประเด็นขึ้นเพื่อพิจารณา ๒ ข้อ คือ ๑. จำเลยได้ครอบครองที่รายพิพาทมานานเท่าใด ๒.ได้ครอบครองในลักษณะอย่างใด แล้ววินิจฉัยว่า (๑) จำเลยได้ครอบครองที่รายพิพาทมากว่า ๑๐ ปีแล้ว (๒) จำเลยได้เข้าอยู่ในที่รายพิพาทโดยปลูกเรือนอยู่และมีต้นมะพร้าวที่จำเลยปลูกขึ้นไว้เป็นเขต แสดงว่าจำเลยได้ครอบครองโดยสงบเปิดเผยและด้วยเจตนาเป็นเจ้าของดังจะเห็นได้เมื่อนายพริ้งปล่อยน้ำเหม็นเข้าไปในที่รายพิพาท จำเลยก็ได้คัดค้านและนายพริ้งยอมใช้ค่าเสียหายให้แก่จำเลย และโจทก์ไม่มีหลักฐานแสดงให้เห็นได้ว่าจำเลยได้อาศัยโจทก์อยู่ในที่รายพิพาท เมื่อปรากฎว่าจำเลยได้ครอบครองมามากกว่า ๑๐ ปี จำเลยจึงได้กรรมสิทธิ์ในที่รายพิพาทตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๘๒
อนึ่ง ศาลฎีกาได้วินิจฉัยต่อไปว่า
ที่โจทก์ฎีกาว่า ในข้อครอบครองโดยสงบนั้น เมื่อมีเรื่องพิพาทกันก่อนครบกำหนด ๑๐ ปี เป็นเรื่องโต้แย้งสิทธิ นับว่าเป็นความไม่สงบขึ้น จะเรียกว่าครอบครองโดยสงบไม่ได้ นั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า " โดยสงบ" ตามมาตรา ๑๓๘๒ หมายความว่า ครอบครองอยู่ได้ดโยไม่ได้ถูกกำจัดให้ออกไป หรือไม่ได้ฟ้องร้อง เพียงแต่โต้เถียงกัน ยังไม่หมายความถึงไม่สงบ ฎีกาข้อนี้จึงตกไป
