เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า จ.บิดาจำเลยทำสัญญาขายฝากที่ดินไว้แก่ผู้ร้องเมื่อ ร.ศ.๑๒๗ เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๐ จ.แจ้งความเท็จขอออกโฉนดที่ดินแลทำสัญญาให้แก่จำเลย ภายหลังจำเลยได้ทำสัญญาจำนองไว้กับโจทก์เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๐ ศาลพิพากษาให้ที่หลุดเป็นกรรมสิทธิ์แก่ผู้ร้อง ฝ่ายโจทก์ฟ้องเรียกเงินจากจำเลยตามสัญญาจำนองจำเลยทำยอม โจทก์จึงยึดที่ดินเพื่อขายทอดตลาด ผู้ร้องขัดทรัพย์ขอให้ถอนการยึด ฎีกาตัดสินว่า ที่หลุดเป็นสิทธิ์แก่ผู้ร้องเมื่อ พ.ศ.๒๔๖๑จำเลยไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินตามโฉนด โจทก์ผู้รับจำนองหามีสิทธิ์ดีกว่าผู้ร้องไม่ เพราะโฉนดออกทับที่ของผุ้ร้องเมื่อโจทก์จะยึดที่รายนี้ ก็ให้นำเงินมาไถ่ถอนการขายฝากเสียก่อน(หริศ-ศรี-นล)หลวงบริรักษ์ - พระวรพจน์ -