คำฟ้องและคำให้การ
คดีทั้งสามสำนวนนี้
โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามว่าเช่าห้องของโจทก์เพื่อประกอบการค้า จำเลยมิได้ระวังรักษาสถานที่เช่าเช่นวิญญูชนจะพึงปฎิบัติ โจทก์ได้บอกเลิกการเช่าแล้ว จึงขอให้ขับไล่ จำเลยทั้งสามต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยโจทก์ไม่เคยบอกเลิกการเช่า ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้า ส่วนข้อที่โจทก์ว่าจำเลยมิได้ระวังรักษาห้องเช่า เช่นวิญญูชนจะพึงปฏิบัติและได้บอกเลิกการเช่าแล้วนั้น ฟังไม่ได้ จึงพิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ ฯลฯ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสามฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ห้องพิพาทเป็นเคหะ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ฟังมาว่านายยิ้วหั่วจำเลยเช่าห้อง ๒ ห้อง เปิดตลอดถึงกันทำเป็นร้านค้าเครื่องดื่มน้ำชากาแฟสุรา นายคิมจำเลยเช่าห้องหนึ่งห้องเปิดเป็นร้านเย็บเครื่องหนังและมีเครื่องอุปกรณ์การเย็บหนังบริบูรณ์ ส่วนนายใช้จำเลยเช่าห้องหนึ่งห้องเปิดเป็นร้านทำบัดกรีสังกะสี มีเครื่องใช้อันเป็นอุปกรณืในการทำบัดกรีพร้อมมูล
ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีนี้ไม่เข้าวิเคราะห์ศัพท์คำว่า " เคหะ " ตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ มาตรา ๕
Result
จึงพิพากษายืน
