คำฟ้องและคำให้การ
ที่วิวาทโจทก์ได้รับโอนกรรมสิทธิมาตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๖๖ ต่อมาสัก ๓ ปีโจทก์นำเจ้าพนักงานไปรังวัดสอบเขตต์ตามโฉนดครั้งหนึ่ง แลในพ.ศ.๒๔๗๕ ได้นำเข้าหลวงพิเศษวัดแบ่งที่ดินรังวัดตามโฉนดอีกครั้งหนึ่งทั้ง ๒ ครั้งไม่มีผู้ใดตั้งวิวาท จำเลยเข้ามาทำในที่ของโจทก์เพียง ๓-๔ ปี ศาลเดิมตัดสินขับไล่จำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์ละทิ้งตั้ง ๑๐ ปีขาดกรรมสิทธิ จึงพิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงข้างต้นโจทก์จะได้ทำที่เป็นนาหรือไม่ได้ทำก็ไม่ถือว่าได้ละทิ้ง จำเลยจะได้กรรมสิทธิตามมาตรา ๑๓๘๒ ต่อเมื่อได้ครอบครองมาเป็นเวลา ๑๐ ปี แต่เมื่อจำเำลยครอบครองมาเพียง ๓-๔ ปี โจทก์ยังมีสิทธิฟ้องได้ จึงพิพากษาบังคับคดีตามศาลเดิม
