คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ม.๒๔๙ จำคุก ๑๕ ปี จำเลยต้องคำพิพากษามาสองเรื่อง ๆ แรกจำคุก ๑๕ วัน และรอการลงอาญา เรื่องที่ ๒ จำคุก ๓ เดือนและรอการลงอาญา
ศาลชั้นต้นเห็นว่าคำพิพากษาที่ให้รอการลงอาญาครั้งที่ ๒ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย จึงนำเอาอาญาที่รอไว้ครั้งที่ ๒ มาลงแก่จำเลยไม่ได้ คงให้นำอาญาที่รอไว้ครั้งแรกมาลงแก่จำเลย และให้เพิ่มโทษ ๑ ใน ๓ เป็นจำคุก ๒๐ ปี ๑๕ วัน โจทก์จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้เอาโทษจำคุก ๓ เดือนที่รอไว้ครั้งที่ ๒ มาลงแก่จำเลยด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการที่ศาลเอาอาญาที่รอไว้มาลงแก่จำเลยเป็นจำคุกเกิน ๒๐ ปีนั้นไม่ขัดต่อกฎหมายอาญา ม.๓๖ เพราะมาตรานี้หมายถึงฉะเพาะความผิดที่เกิดใหม่กับที่ถูกเพิ่มโทษเท่านั้นจึง
Result
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
