คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๒ สำนวนนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณารวมกันและพิพากษาให้นายสงวนแพ้คดี คู่ความฟังคำพิพากษาวันที่ ๒๔ ธันวาคม ๒๔๙๔ นายสงวนอุทธรณ์อนาถา ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนอานาถาวันที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๒๔๙๕ ครั้นถึงวันนัด ศาลสั่งยกคำร้องขอว่าความอนาถาเสีย เพราะไม่ระบุพยาน ในวันเดียวกันนั้น นายสงวนยื่นคำร้องขอเลื่อนกำหนดวางเงินค่าธรรมเนียมภายใน ๓๐ วัน ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลไม่มีอำนาจจะอนุญาตตามคำขอได้ ยกคำร้อง. นายสงวนอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์ยกคำสั่งของนายสงวน นายสงวนฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ผู้อุทธรณ์ยื่นคำร้องขอว่าความอย่างคนอนาถา ศาลสั่งยกคำร้องขอว่าความอย่างคนอนาถาแล้ว โดยมิได้สั่งขยายระยะเวลาให้ไว้ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๓ ผู้อุทธรณ์จะขอให้ศาลขยายระยะเวลาให้อีก เพื่อจะนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางหลังจากขาดอายุความแล้วไม่ได้. จึงให้ยกฎีกานายสงวนเสีย.
