คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้นางป้อมทำสัญญายอมจะใช้เงิน ๑๐๐๐ บาทให้แก่โจทก์ แต่โจทก์ต้องรอการบังคับนี้จนกว่าคดีอาญาที่นางป้อมฟ้องโจทก์ฐานยักยอกถึงที่สุดและนางป้อมจะฟ้องโจทก์เรียกเงินจำนวนนี้คืน แต่จะฟ้องในเวลานี้ยังไม่ได้ เพราะจะต้องรอคดีอาญานั้นก่อน ต้องเปนที่เข้าใจกันว่าสัญญายอมความนี้ไม่ปิดปากนางป้อมจะฟ้องในทางแพ่งต่อมาคดีอาญาฐานยักยอกนั้นถึงที่สุดแล้ว ศาลต่างประเทศจึงออกหมายบังคับนางป้อมให้ใช้เงินตามสัญญายอม นางป้อมอุทธรณ์ขอให้ทุเลาการบังคับ โดยอ้างว่าตนได้ยื่นฟ้องโจทก์เปนคดีแพ่งเรื่องหนึ่งตามสัญญายอม ศาลอุทธรณ์สั่งให้รอการบังคับ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเท่าที่ปรากฏต่อกรรมการ ไม่มีสำเนาฟ้องในคดีแพ่งเลยแลนางป้อมไม่นำพยานมาแสดงให้เห็นว่าคดีเรื่องใดที่ตนได้ยื่นฟ้องไว้ แลสำเนาคำพิพากษาที่โจทก์นำส่งก็ปรากฏว่า นางป้อมหาได้ยื่นฟ้องเรียกเงินจำนวนนี้จากโจทก์ไม่ เปนแต่ขอให้ศาลแสดงว่าโจทก์ไม่มีสิทธิที่จะได้รับเงินรายนี้จากตน ศาลฎีกาจึงตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลเดิม
