คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามม.๓๐๔ โดยกล่าวว่าจำเลยเอาทรัพย์ที่มิใช่ของตนมาหลอกลวงว่าเป็นตนประกันเงินกู้โจทก์คือตามท้ายสัญญากู้กล่าวว่าถ้าจำเลยไม่ใช้เงินยอมให้ยึดที่นา ที่บ้าน ฯลฯ ขายใช้ ต้นเงินแลดอกเบี้ย ครั้นโจทก์นำยึดมารดาโจทก์ร้องขัดทรัพย์ โจทก์ต้องถอนการยึด ศาลเดิมเห็นว่า คดีเป็นผิดสัญญา ให้ยกฟ้องโจทก์ ๆ อุทธรณ์ว่าตามข้อเท็จจริงเช่นนี้ จำเลยต้องมีผิดตาม ม. ๓๐๔ ศาลอุทธรณ์สั่งให้ยกอุทธรณ์ตาม ม. ๓ แห่งพ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์พ.ศ. ๒๔๗๓ โจทก์ฎีกาว่าอุทธรณ์โจทก์เป็นข้อกฎหมาย ศาลฎีกาว่าอุทธรณ์โจทก์เป็นข้อกฎหมาย จึงให้ศาลอุทธรณ์ตัดสินใหม่ให้ตรงตามประเด็นหารือบท
