คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสองสำนวนออกจากบ้านเช่าของโจทก์ ที่ตำบลลาดหลวง อำเภอเมืองอ่างทอง ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยทั้งอสองทำการค้าเล็กๆน้อยๆ จำเลยและครอบครัวได้อาศัยอยู่ในห้องพิพาทเป็นประจำ เป็น สำคัญ จำเลยไม่ได้อยู่อาศัยเพื่อควบคุมการค้า ห้องพิพาทเป็นเคหะตามความหมายของ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ จึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์,
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาประชุมปรึกษา ข้อเท็จจริงตามศาลล่างทั้งสองฟังมา มีว่า จำเลยตลอดทั้งครอบครัวได้อาศัยหลับนอน ทำครัวหุงหา อาหารกินอยู่ในห้องรายพิพาทกันนี้ ส่วนจำเลยทำการขายทองรูปพรรณ์และการแฟเป็นการค้าเล็กๆน้อยๆ จำเลยไม่ได้ มาอยู่อาศัยเพื่อควบคุมการค้า จำเลยให้ห้องพิพาทเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่หรือสำคัญกว่าการค้า
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อ เท็จจริงได้ความดังนี้ ก็ต้องฟังว่าจำเลยใช้ห้องรายพิพาทเป็นเคหะสถานที่อยู่อาศัย อยู่ในความคุ้มครองของ พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ จึงพร้อมกันพิพากษายืน.
