คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๕ สำนวนนี้
โจทก์ฟ้องเป็นใจความทำนองเดียวกัน คือ อ้างว่า จำเลยเช่าห้องของโจทก์ ทำการค้า โจทก์บอกเลิกการเช่าแล้ว จำเลยไม่คืนห้องเช่า จึงต้องฟ้องขอให้ขับไล
จำเลยให้การทำนองเดียวกันว่า เช่าห้องพิพาทเพื่ออยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ศาลชั้นต้น พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ แม้จะได้ความว่า ในชั้นแรกจำเลยเช่าห้องโดยใช้เป็นที่อยู่อาศัยก็ดี แต่เนื่องจากปรากฎว่าการเช่าของจำเลยทุกรายมิได้ทำสัญญาเป็นหนังสือ และมิได้มีกำหนดระยะเวลาแห่งการเช่าไว้เป็นแน่นอน คงมีแต่การเก็บและชำระค่าเช่ากันเป็นรายเดือนตลอดมาเป็นเวลาช้านาน ห้องที่เช่าบางห้องเปลี่ยนมือจากเจ้าของกันถึง ๓ เจ้าของ ฉะนั้นจำเลยจะยกเอาการที่จำเลยเข้าอยู่อาศัยแต่แรก ขึ้นมาอ้างเพื่อได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ หาได้ไม่ เพราะในระหว่างนั้น วัตถุประสงค์แห่งการเช่าอาจเปลี่ยนแปลงไปเพื่อประกอบธุระกิจ หรือการค้าก็ได้ คดีนี้ ห้องรายพิพาทที่อยู่ริมถนนสี่พระยาเป็นห้องที่ตั้งอยู่ในทำเลการค้า และห้องที่นายทัดจำเลยเช่าติดกับห้องริมถนนสีพระยา เป็นที่ประกอบการอุตสาหกรรมทอผ้าและย้อมผ้าโดยใช้แรงคน
จำเลยทุกคนเสียภาษีโรงค้า คดีต้องฟังว่าจำเลยได้ใช้ห้องเช่าเป็นที่ประกอบธุระกิจหรือประกอบการค้าและจำเลยบางคนได้จดทะเบียนพาณิชย์ไว้ที่ห้องพิพาท คดีต้องฟังว่าจำเลยได้ใช้ห้องเช่าเป็นที่ประกอบธุระกิจหรือประกอบการค้า จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจาอ พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ
Result
จึงพิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลย ่
