คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยใช้เครื่องมือประจำที่ทำการจับสัตว์น้ำในลำห้วยหลวงอันเป็นที่สาธารณะประโยชน์โดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.การประมง พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๔, ๓๑, ๖๑, ๖๙, ๗ ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีทั้ง ๑๘ สำนวนนี้รวมกันแล้วพิพากษาว่า การใช้แพสดุ้งใหญ่จับปลาโดยปกติในน้ำนิ่งแพลอยอยู่กับที่ ไม่ต้องลงหลักปัก ผูก ขึง รั้ง ถ่วง หรือใช้งิธีอื่นใดให้แพอยู่กับที่ เวลาทำการประมง ก็เป็นการทำเพิ่มเติม หรือหากจะมีการปักหลักให้แพอยู่กับที่ในขณะลมพัดจัด ซึ่งเป็นเรื่องผิดปกติไม่ใช่ลักษณะธรรมดาของแพสดุ้งใหญ่ จึงไม่มีลักษณะเป็นเครื่องมือประจำที่ พิพากษาฟ้อง โจทก์ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า แพสดุ้งใหญ่ที่จำเลยใช้ทำการจับปลาในคดีนี้ ปรากฎว่า มีลักษณะเป็นแพถ่อเคลื่อนที่ไปมาได้ เวลาทำการจับปลาตามปกตอ ก็ไม่ต้องลงหลัก ผูก รั้ง ถ่วง หรือใช้วิธีอื่นให้แพอยู่กับที่ เพราะตามปกติจับปลาในน้ำนิ่ง ทั้งตามข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ฟังมานั้น ก็ไม่ปรากฎว่าจำเลยในคดีนี้ได้ลงหลักปักผูกแพให้อยู่กับที่ในเวลาทำการประมงในลักษณะอันให้ถือได้ว่าเป็นเครื่องมือประจำที่ดังโจทก์ฟ้อง แต่อย่างใด คดียังไม่พอที่จะซื้อขาดว่าจำเลยใช้เครื่องมือประจำที่ ทำการประมงดังฟ้อง จึงพร้อมกันพิพากษายืน
