คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ออกตั๋วแลกเงินให้โจทก์ ๒ ฉะบับส่งให้ อ.เป็นผู้จ่ายเงิน ๔๐๐๐ บาท ให้โจทก์ โจทก์ได้รับชำระแล้ว ๑๐๐๐ บาทต่อมาก็ไม่ได้รับอีก บัดนี้อ.หลบหนีไปเรียกเอาเงินไม่ได้ จึงขอให้จำเลยใช้เงิน ๓๐๐๐ บาทแก่โจทก์ เมื่อจำเลยยื่นคำให้การแล้ว
โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้และเพิ่มเติมฟ้องว่าจำเลยได้รับเงินจาก อ.ตามตั๋วรับส่งเงิน ๒ ฉะบับเป็นเงิน ๔๐๐๐ บาทแล้ว จำเลยต้องชำระเงินจำนวนนี้แก่โจทก์ภายใน ๑๕ วันนับแต่วันที่ได้เห็นตั๋ว และประทับตราแล้วเป็นต้นไป จำเลยได้ชำระแก่โจทก์แล้ว ๑๐๐๐ บาทต้องถือว่าจำเลยได้เห็นตั๋วแลรับรองตั๋วแล้ว ศาลแพ่งอนุญาตให้โจทก์แก้ไขเพิ่มเติมฟ้องข้อนี้ แลวินิจฉัยว่าการที่ศาลอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องนั้นหาได้อนุญาตให้แก้ประเด็นในฟ้องด้วยไม่แลฟังว่าตั๋วจีน ๒ ฉะบับที่โจทก์ฟ้องไม่เป็นตั๋วแลกเงินตามกฎหมายให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยได้รับรองจะใช้หนี้รายนี้แก่โจทก์ตามตั๋ว ๒ ฉะบับนั้นจึงให้จำเลยใช้เงิน ๓๐๐๐ บาทแก่โจทก์ จำเลยฎีกาว่าเมื่อโจทก์ฟ้องจำเลยแลจำเลยได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีรู้ประเด็นแล้ว
โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ฟ้องมีประเด็นขึ้นใหม่ ศาลจะอนุญาตได้หรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามพ.ร.บ.วิธีพิจารณาแพ่งมาตรา ๒๔ ย่อมอยู่ในดุลยพินิจของศาลที่จะอนุญาตให้โจทก์แก้ไขเพิ่มเติมฟ้องหรือให้จำเลยแก้เพิ่มเติมคำให้การในเวลาหนึ่งเวลาใดในระวางคดีค้างพิจารณาอยู่ก็ได้
Result
จึงพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย
