Supreme Court Judgment, B.E. 2503 (ref. 85951)

คำฟ้องและคำให้การ

คดีทั้ง ๔ สำนวน

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานไม่ปฏิบัติ ตามคำสั่งของเจ้าพนักงาน ตัดฟันทำลายไม้หวงห้าม ทำให้เสียหาย ทำลายทรัพย์อันใช้หรือมีไว้ เพื่อสาธารณะประโยชน์

จำเลยให้การปฏิเสธ ต่อสู้ว่า ที่นา เป็นของจำเลย คำสั่งของนายอำเภอไม่ชอบด้วยกฎหมาย ศาลแขวงสุรินทร์ไต่สวนแล้วสั่งว่าคดีมีมูล พนักงานอัยการเห็นว่า จำเลยไม่มีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ที่ใช้หรือมีไว้ เพื่อสาธารณะประโยชน์ จึงสั่งไม่ฟ้อง ศาลแขวงสุรินทร์ สืบพยานโจทก์แล้วสั่งงดสืบพยานจำเลย และพิพากษายกฟ้อง

คำพิพากษาศาลล่าง

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน

ศาลฎีกาวินิจฉัย

โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะข้อที่ศาลแขวงสั่งงดสืบพยานจำเลยและคำสั่งของนายอำเภอชอบด้วยกฎหมายหรือไม่

ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อปรากฏว่าจำเลยให้การต่อสู้ว่าคำสั่งของนายอำเภอเป็นคำสั่งมี่มิชอบด้วยกฎหมายและจำเลยได้อ้างกรรมสิทธิ์ในที่ดินเป็นข้อต่อสู้แล้ว ก็ว่าจำเลยให้การปฏิเสธมิได้กระทำผิดนั่นเอง จึงเป็นหน้าที่ฝ่ายโจทก์จะต้องนำสืบให้ได้ความชัดว่า จำเลยได้กระทำผิดดังฟ้อง แต่คดีนี้เมื่อศาลได้ฟังคำพยานโจทก์จนสิ้นกระแสร์ ความแล้วเห็นว่า หลักฐานพยานโจทก์ไม่พอฟังลงโทษจำเลยได้ ก็ไม่จำต้องฟังพยานจำเลยต่อไป