คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่ามีทางเกวียนเดินแห่งหนึ่งแยกจากทางหลวงผ่านที่ของจำเลยไปยังบ้านโจทก์ๆ แลผู้อื่นใช้ทางนี้มากว่า ๒๐ ปี แลไม่มีทางอื่นจะใช้เกวียนเดิรเข้าบ้านโจทก์ได้ดังนี้ ปัญหามีว่าจำเลยจะมีอำนาจปิดทางนั้นได้หรือไม่ ศาลเดิมตัดสินว่าโจทก์แลผู้อื่นใช้ทางมา ๒๐ ปีกว่าโดยไม่ต้องขออนุญาตจำเลย แลไม่มีทางอื่นไปบ้านโจทก์ ให้จำเลยเปิดทาง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าบ้านโจทก์ติดทางเกวียนอีกทางหนึ่งอยู่แล้ว ถ้าเปิดทางนั้นใช้ก็ได้เหมือนกัน จึงตัดสินยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้ใช้ทางนี้มา ๒๐ ปี สำหรับเข้าบ้านโจทก์ แลทางที่ศาลอุทธรณ์กล่าวนั้นเปนทางชายเนินแลตะเคง สำหรับคนแลสัตว์เดินเท่านั้น แลอยู่สูงกว่าบ้านโจทก์ ๑ วา จึงตัดสินยืนตามศาลเดิม
